วเราะดังขึ้นทั่วห้อง ไม่นาน หลิวฮูหยิน ภรรยาเสนาบดีกรม
พิธีการ คลี่ยิ้มบาง เอ่ยวาจาอย่างนุ่มนวล
“วันนี้เป็นวันมงคล หลานสาวทั้งสามคงเตรียมของขวัญมาใช่หรือไม่? ให้พวกเราเปิดหูเปิดตาหน่อยเถิด”
ดวงตาจ้าวเข่อเหรินเป็นประกาย นางมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า พระ
โพธิสัตว์หยกขาว ของตนจะทําให้ทุกคนตะลึง ฉินอี้เหมี่ยวเป็นคนแรกที่ ถวายของขวัญ นางคุกเข่า เปิดกล่องแพร เผยให้เห็น ดทาหยกสีเขียว มรกต แกะสลักงดงาม เสียงฮือฮาดังขึ้นไม่ขาด
“หยกใสบริสุทธิ์นัก!”
“ช่างประณีตจริง!”
ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน ยิ้มพอใจ
“อีเหมียวมีนํ้าใจ ย่าชอบมาก”
จ้าวเข่อเหรินก้ามือแน่น นางจะไม่ปล่อยให้รัศมีถูกช่วงชิงไป
ท่านยาย อย่าชมแต่ของพี่สาวนะเจ้าคะ”
เสียงหวานเอียงอายของจ้าวเข่อเหรีนทําให้ทุกคนหันมามอง นางยืน
กล่องแพรขั้นถวายอย่างออดอ้อน
“ขอให้ท่านยายมีวันนี้ทุกปี”
เมื่อกล่องเปิดออก เสียงอุทานดังระงมยิ่งกว่าเดิม พระโพธิสัตว์หยก ยาวองค์งามบริสุทธิ์ ส่องประกายสงบเย็น ประหนึ่งมีพลังชําระใจผู้มอง
“หยกชั้นเลิศ!”
“งามยิ่งกว่าคทาหยกเสียอีก!”
ฉินอี้เหมี่ยวหน้าชาในทันที นางจําได้ชัด นี่คือองค์พระโพธิสัตว์หยกที่ ตนหมายตาไว้! ที่แท้ผู้ตัดหน้าก็คือจ้าวเข่อเหริน! แววตาเย็นเฉียบวาบผ่าน ไปเพียงชั่วครู่ ถ้านางตั้งใจซื้อเพื่อตัดหน้า….งั้นก็อย่าโทษว่าข้าจะไม่ไว้หน้า จ้าวเข่อหรันเห็นทุกอย่างชัดเจน มุมปากเกือบกระตุกยิ้ม จ้าวเข่อเหรินช่าง โอหังนัก ยังไม่ทัน
