บทที่ 623 การรับรองของกวานเสี่ยวโหรว
“ฮูหยิน ท่านจะทำสิ่งใด?”
จั่วเฟยเฟยรีบเข้าไปประคองกวานเสี่ยวโหรวไว้ทันที
“ฮูหยิน นี่เป็นสิ่งที่พวกข้าพึงกระทำ หากไม่ใช่ท่านกับท่านอาจารย์คอยช่วยเหลือ พวกเราก็ยังคงต้องทนทุกข์อยู่ในรังโจรท้องถิ่นต่อไป”
“ถูกต้องแล้ว พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ฮูหยินกล่าวเช่นนี้ช่างดูเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลเสียจริง”
คนงานหญิงที่อยู่โดยรอบต่างโบกมือปฏิเสธคำขอบคุณจากกวานเสี่ยวโหรวก่อนจะพูดอย่างถ่อมตัว
แต่สีหน้าแววตาของพวกนางกลับเปิดเผยความในใจออกมา
ไม่มีใครปรารถนาช่วยเหลือคนที่ใจดำและไม่เห็นคุณค่าของตนหรอก
ซึ่งคำพูดของกวานเสี่ยวโหรวก็เหมือนได้เข้ามาแทงกลางใจพวกนาง
และในขณะนั้นเอง เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังขึ้นไม่ไกล
“พี่อาเยว่ ตื่นสิ!”
ทุกคนหันไปมองบนก้อนหินริมถนนบนภูเขา เห็นหญิงสาวที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนเขม่าดำนั่งอยู่บนพื้นพลางโยกไกวร่างของสหายที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างแรง
เมื่อเห็นกวานเสี่ยวโหรวเข้ามา นางก็รีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อขอความช่วยเหลือทันที “ฮูหยิน ช่วยพี่อาเยว่ด้วยเถิด ข้าขอร้อง ช่วยพี่อาเยว่ด้วย”
