“ฮูหยินกล่าวเช่นนี้…ข้าก็วางใจแล้ว”
อาเยว่ยกยิ้มขึ้นก่อนจะเอ่ยตอบ “ขอบคุณ…ฮูหยิน!”
“นางได้จดทะเบียนสมรสกับท่านอาจารย์จินหรือไม่?”
กวานเสี่ยวโหรวหันไปถามเสี่ยวเชี่ยน
“จด ทุกคนที่นี่จดทะเบียนกับท่านอาจารย์จินหมด!”
ถึงแม้เสี่ยวเชี่ยนจะไม่รู้ว่าเหตุใดกวานเสี่ยวโหรวนึกถามขึ้นมา แต่นางก็พยักหน้าทั้งน้ำตา
“อาเยว่ เนื่องจากเจ้าได้จดทะเบียนสมรสกับท่านอาจารย์จินแล้ว เจ้าจึงถือว่าเป็นคนของสกุลจิน ถือว่าเป็นพี่น้องกับข้า!”
กวานเสี่ยวโหรวกล่าวอย่างจริงใจ “เจ้าจงวางใจ ไม่เพียงแต่ข้าจะพาเจ้ากลับไปเท่านั้น แต่ข้าจะตั้งป้ายวิญญาณให้เจ้าอีกด้วย ต่อไปนี้ทุก ๆ เทศกาล ข้าจะไปจุดธูปไหว้เจ้า จะไม่ยอมให้เจ้ากลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนไร้ญาติขาดมิตรเป็นอันขาด!”
“ข้าจะได้อยู่ในตระกูล...จะมีป้ายวิญญาณด้วยหรือ?”
อาเยว่ได้ยินดังนั้น จากที่เหมือนจะสิ้นลมหายใจก็กลับมีเรี่ยวแรงอีกครั้งพลันเอ่ยถามด้วยความตื้นตัน “ท่านอาจารย์จินจะยินยอมหรือ?”
ตามขนบธรรมเนียมของต้าคัง อนุภรรยาไม่มีสิทธิ์ได้ขึ้นบัญชีตระกูล เมื่อสิ้นชีวิตก็เพียงหาที่ฝังเสียก็สิ้นเรื่อง
