“พี่อาเยว่ พี่จะต้องไม่ตาย!” เสี่ยวเชี่ยนส่ายหน้าพลางร้องไห้
“เจ้าไม่ต้องพูด…ฟังข้า…”
อาเยว่ขัดจังหวะคำพูดของเสี่ยวเชี่ยน “ท่านแม่เคยบอกว่า..คนตายแล้วไม่มีใครไปดูแล…จะกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน...ข้าตายแล้ว…อย่าได้ฝังข้าไว้ที่นี่….ให้ฝังข้าที่หลังภูเขาของพวกเรา…เมื่อใดที่เจ้าไม่มีอะไรทำก็ไปเยี่ยมข้าบ้าง…หมอนข้างของข้ามีเงิน…เจ้าเอาไปให้เจ้าหมด…”
ในตำนานพื้นบ้านของต้าคังกล่าวเอาไว้ว่า หากปราศจากลูกหลานที่จะประกอบพิธีศพ ไม่มีใครไปกวาดหลุมฝังศพ ก็จะกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน
ส่วนใหญ่ชาวบ้านในสังคมศักดินานั้นงมงายและเชื่อในเรื่องนี้เป็นอย่างมาก
อาเยว่เป็นหญิงสาวตัวคนเดียว จะมีลูกหลานจากที่ใด?
นางจึงทำได้เพียงฝากฝังสหายรักให้ไปประกอบพิธีศพเมื่อยามสิ้นใจเท่านั้น
กวานเสี่ยวโหรวเอ่ยขึ้นโดยไม่รอให้เสี่ยวเชี่ยนตอบ “พี่อาเยว่วางใจเถิด ข้าจะพาเจ้ากลับไปให้ได้!”
“ฮะ…ฮูหยิน?”
อาเยว่เพิ่งรู้ว่ากวานเสี่ยวโหรวก็อยู่ข้าง ๆ นางจึงพยายามดิ้นรน พลางโบกมือหมายจะทักทายกวานเสี่ยวโหรว
ทว่าแขนที่ยกขึ้นได้เพียงเล็กน้อย ก็ไม่สามารถขยับต่อได้
กวานเสี่ยวโหรวเห็นดังนั้นจึงรีบเอื้อมมือมาจับมือของนางเอาไว้
