หากโชคร้ายถูกศัตรูไล่ตาม ก็แทบจะไม่มีหนทางรอด
ภูเขาใกล้เคียงมีเพียงทางเดียว โจรท้องถิ่นจะหนีไปทางไหนได้
ขาของพวกโจรจะวิ่งเร็วกว่าม้าศึกได้อย่างไร
พวกเขาจึงถูกทหารม้าที่หลิวเถี่ยนำไปไล่ตามทันอย่างรวดเร็ว
สำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนเป็นที่เลื่องลือมาอย่างเนิ่นนานว่าไม่ฆ่าเชลยศึก เมื่อโจรเห็นว่าหนีไม่รอดแล้ว จึงโยนอาวุธลงแล้วคุกเข่าที่ข้างทางเพื่อยอมแพ้
โจรท้องถิ่นกลัวจนตัวสั่น หลิวเถี่ยก็ขี้เกียจจะสังหารพวกมัน จึงนำทหารม้าพุ่งไปข้างหน้าแล้วหันหลังกลับเหมือนไล่ฝูงแกะเพื่อไล่ให้โจรท้องถิ่นวิ่งกลับไปทางเดิม
โจรเหล่านี้ไม่ใช่โจรธรรมดา หลิวเถี่ยจึงไม่กล้าตัดสินใจเอง และในขณะที่เขาก็ได้สอบถามหัวหน้าโจรท้องถิ่นไปพลางพร้อมกับส่งคนไปแจ้งกวานเสี่ยวโหรว
“จับกุมได้กี่คน?” กวานเสี่ยวโหรวเงยหน้าถาม
“ข้าไม่ได้นับอย่างละเอียด แต่กะดูแล้วน่าจะมี 400-500 คน” ผู้คุ้มกันภัยตอบ
“400-500 คน…” กวานเสี่ยวโหรวพยักหน้า “ไปบอกหลิวเถี่ยว่าให้ฆ่าทิ้งทั้งหมด”
“ทั้งหมด…ฆ่าให้หมดหรือ?”
ผู้คุ้มกันภัยสงสัยว่าตนเองฟังผิด
