ฉินเฟยมีทั้งความคาดหวังและความระมัดระวังปรากฏอยู่บนใบหน้า
เสียงกีบม้าที่ดังมาจากทิศทางของซีเหอวาน อาจจะเป็นกองหนุนก็เป็นได้
จากเสียงกีบม้าที่ดังถี่ ๆ พอจะบอกได้ว่ากองหนุนมีจำนวนไม่น้อย
หากเป็นเช่นนี้ กลุ่มคนงานหญิงก็ยังมีโอกาสรอด
แต่ถ้าเป็นศัตรูมา พวกนางก็อาจจะกลายเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบและถูกโจมตีจากทั้งหน้าและหลังจนอาจต้องเผชิญกับความสูญเสียอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ท่ามกลางความขัดแย้งในจิตใจ ฉินเฟยก็เห็นม้าศึกฝ่าหมอกจาง ๆ เข้ามา
แม้หมอกจะหนามากจนมองไม่เห็นใบหน้าของผู้มาเยือน แต่ฉินเฟยก็เห็นว่าเป็นธงสีดำของสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยน!
ฉินเฟยจึงรีบกระโดดลงจากก้อนหินวิ่งไปหาขบวนม้าด้านหน้าทันที
“เหล่าฉิน สถานการณ์เป็นอย่างไร!”
หลิวเถี่ยรั้งม้าไว้ก่อนจะเอ่ยถาม
เพราะหมอกหนามากจนเขาไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์ในสนามรบได้อย่างชัดเจน
ฉินเฟยไม่ทันได้เอ่ยทักถ่ายหลิวเถี่ยก็รีบถาม “เถี่ยจือ เจ้าพาคนมาเท่าใด?”
“แปดสิบคน!”
“ล้วนเป็นทหารม้าหรือไม่?”
“ใช่และทุกคนสวมชุดเกราะด้วย!”
“ถ้าข้าถอนกำลังคนงานหญิงออกไป พวกเจ้า 80 คนจะรับมือกับโจรได้หรือไม่?”
“เส้นทางในภูเขาแคบเช่นนี้ พวกข้ารับมือได้แน่!”
