อีกด้านหนึ่ง เฉินซือเหยียยืนพิงก้อนหินขนาดใหญ่ ดูแสงไฟด้านหน้าด้วยความรู้สึกที่ตรงกันข้ามกับกวานเสี่ยวโหรวและหลิวเถี่ยโดยสิ้นเชิง
เพราะการกระทำครั้งนี้เป็นแผนที่เขาคิดขึ้นเอง แผนการกำจัดธนูจ้งหนู่และกลุ่มคนงานหญิงก็เป็นความคิดของเฉินซือเหยียเช่นกัน
เขาใช้ความรู้ที่ร่ำเรียนมาทั้งชีวิตในการวางแผนทำเรื่องต่าง ๆ และยังเก่งในการคาดเดาใจผู้คน
ก่อนที่เฉินซือเหยียจะก่อการกบฏ จินชวนนั้นรุ่งเรืองมาก ชาวบ้านครึ่งหนึ่งในอำเภอทำงานอยู่ในพื้นที่ก่อสร้างและโรงงานของจินเฟิง
ไม่เพียงแต่จะเลี้ยงตัวเองได้เท่านั้น แต่ยังสามารถเลี้ยงดูคนในครอบครัวและช่วยเหลือญาติที่ยากจนได้อีกด้วย
เมื่อมีเงินเหลือก็สามารถพัฒนาชีวิตให้ดีขึ้น
ส่วนชาวบ้านที่ไม่ได้ทำงานในสิ่งที่จินเฟิงดูแล ก็มีหนทางทำมาหากินของตัวเองอยู่บ้าง
แต่ก่อนถ้าคนล่าสัตว์ได้เหยื่อขนาดใหญ่อย่างหมูป่าจะต้องนำไปขายที่ตัวอำเภอ ซึ่งมักจะต้องให้พ่อค้าขายเนื้อหลาย ๆ คนมารวมเงินซื้อ
ไม่ใช่ว่าพ่อค้าขายเนื้อคนเดียวซื้อหมูป่าไม่ไหว แต่เป็นเพราะประชาชนที่ซื้อเนื้อสัตว์นั้นมีน้อยเกินไป หมูป่าหนึ่งตัวใช้เวลาในการขายหลายวันก็ยังขายไม่หมด
