หลิวเถี่ยหันไปบอกกวานเสี่ยวโหรวแล้วตะโกนออกคำสั่ง “ฟางโจว เจ้าพาคนมาคุ้มกันฮูหยินหนึ่งหมู่ ส่วนคนที่เหลือตามข้ามา!”
พูดจบ เขาก็ไม่รอช้าและรีบนำคนเร่งความเร็วไปด้านหน้าทันที
แต่เส้นทางบนภูเขาช่วงนี้แคบเกินไป เป็นพื้นที่ขรุขระและไม่เรียบ พวกของหลิวเถี่ยจึงไม่สามารถวิ่งได้
และทำความเร็วได้มากกว่าเดิมเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ประกอบกับหมอกหนาที่ทำให้มองไม่ชัด เมื่อเข้าโค้งจึงทำให้ผู้คุ้มกันภัยสองคนพุ่งออกนอกเส้นทาง
โชคดีที่ใต้ถนนภูเขาแห่งนี้เป็นทุ่งนาไม่ใช่หน้าผา มิเช่นนั้นผู้คุ้มกันสองคนนี้คงได้จบชีวิตลงแน่
ด้วยความล่าช้าของผู้คุ้มกันสองคนนี้ หลิวเถี่ยไม่เพียงไม่สามารถทิ้งกวานเสี่ยวโหรวไว้ข้างหลังได้ กลับกลายเป็นว่าต้องให้กวานเสี่ยวโหรวหยุดรอเขา…
หลิวเถี่ยตบต้นขาตัวเองอย่างกระวนกระวายใจแต่เขาก็ไม่กล้าเสี่ยงอีกแล้ว จึงสั่งให้กองกำลังชะลอความเร็วในการเดินทางลง
กวานเสี่ยวโหรวเงยหน้าขึ้นมองแสงไฟจากที่ไกล ๆ และในใจของนางก็ร้อนรนมาก แต่นางก็ไม่กล้าเร่งเร้าหลิวเถี่ย
