ขาหน้ากระบวนแถวของคนงานหญิงก็เต็มไปด้วยลูกธนูจ้งหนู่และก้อนหินที่ตกลงมาเป็นสายฝน
แต่ทว่าเมื่อการโจมตีผ่านไป พวกนางก็รู้สึกว่ามันผิดปกติ
เพราะว่าเงาที่ถูกยิงและถูกหินถล่มใส่มีจำนวนไม่น้อย แต่เหตุใดเสียงร้องครวญครางจึงมีน้อยนัก
หรือว่าจะถูกยิงและถูกหินถล่มทับจนตายคาที่ อีกฝ่ายจึงไม่ทันได้เปล่งเสียงออกมา
กลุ่มคนงานหญิงยังรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ไม่ต้องพูดถึงฉินเฟยที่เป็นถึงผู้คุ้มกันภัยผู้มากประสบการณ์ การระวังภัยของเขาแน่นอนว่าไม่เป็นรองใคร
“เหล่าซาน ไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น!”
ฉินเฟยที่ยืนอยู่บนก้อนหินด้านข้างตะโกนออกคำสั่ง
ผู้คุ้มกันภัยที่อยู่ด้านล่างตอบรับคำสั่งก่อนจะคว้าดาบแล้ววิ่งออกไป
ระยะทางเพียงแค่ไม่กี่จั้ง ไม่นานผู้คุ้มกันภัยก็วิ่งไปถึง
ถัดมาก็เป็นฉินเฟยที่ได้ยินผู้คุ้มกันภัยร้องตะโกนว่า “หัวหน้าหมวด มันเป็นหุ่นฟาง!”
“หุ่นฟาง?”
ฉินเฟยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตกใจจนหน้าถอดสี “เร็ว ขึ้นสาย! เหล่าซานกลับมาเร็ว!”
จั่วเฟยเฟยเบิกตาโพลงก่อนจะเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งขึ้นมา
“แย่แล้ว เราติดกับแล้ว!”
ถึงแม้ว่าจะสามารถขึ้นสายธนูจ้งหนู่ได้อย่างรวดเร็ว และลูกธนูนั้นก็แรงทะลุทะลวงดีเยี่ยม แต่พิสัยสังหารกลับ
