ู่ใกล้ ๆ ไปด้วย “เห็นหรือไม่ ทำเหมือนอย่างข้า!”
ผู้ช่วยทั้งสองของเขาก็ทำเช่นกัน เมื่อมีตัวอย่างให้เห็น พวกนางจึงได้สติและเริ่มต่อสู้ตอบโต้
ฉินเฟยจึงโดดกลับขึ้นไปบนก้อนหินอีกครั้ง
มิใช่ว่าเขาขี้ขลาดกลัวตาย ทว่าเพราะเขาได้รับการฝึกฝนจากสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยน รู้ว่าภารกิจของตนยามนี้มิใช่การต่อสู้ ทว่าเป็นการสั่งการ
เขาจึงต้องอยู่บนที่สูงเพื่อสังเกตการณ์
หลังจากกระโดดขึ้นไปบนก้อนหินได้ไม่นาน ฉินเฟยก็เบิกตากว้างเพราะเห็นเปลวไฟพุ่งปราดมาทางที่พวกตนตั้งธนูจ้งหนู่และเครื่องเหวี่ยงหิน!
ภาพนี้ฉินเฟยคุ้นเคยดี
นี่คือไหใส่น้ำมันที่บรรจุไว้ในเครื่องเหวี่ยงหินแล้วจุดไฟก่อนจะขว้างออกไปโจมตีฝ่ายตรงข้าม!
“โจรท้องถิ่นมีเครื่องเหวี่ยงหินได้อย่างไร?”
ในขณะนั้นเอง ฉินเฟยก็รู้สึกราวกับว่าหัวใจของตนหยุดเต้นไปแล้ว!
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและความโกรธ！
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจและรู้สึกโกรธ แต่มันไร้ประโยชน์ที่จะหาคำตอบในเวลานี้
เพล้ง!!!…
เสียงแตกของไหน้ำมันนั้นตกลงตรงตำแหน่งที่ตั้งของธนูจ้งหนู่และเครื่องเหวี่ยงหินจนมอดไหม้และกลายเป็นทะเลเพลิงในพริบตา!
บทที่ 620 การปะทะที่หยางเจวี้ยนหลิ่ง(2)
บทที่ 620 การปะทะที่
