“สามีเคยกล่าวว่า สามัคคีคือพลัง หากคิดเพียงลำพังแล้วไม่สามารถหาคำตอบได้ ก็ให้หาคนมาช่วยคิด!”
นึกถึงตรงนี้ กวานเสี่ยวโหรวจึงกล่าวว่า “เสี่ยวอวี้ ไปดูหัวหน้าหมู่บ้านทั้งสามและหัวหน้ากองร้อยฝานทีว่าพอมีเวลาหรือไม่ ถ้ามีเวลาก็ให้มาประชุมกัน ช่วยกันคิดหาวิธี!”
เสี่ยวอวี้กำลังจะตอบ ก็มีผู้คุ้มกันภัยหญิงอีกคนวิ่งเข้ามา
“ฮูหยิน หัวหน้า ท่านอาจารย์ส่งข่าวกลับมาแล้ว!”
ผู้คุ้มกันหญิงสิ่งถือกระบอกไม้ไผ่เล็ก ๆ เข้ามาพร้อมตะโกนเสียงดัง
“รีบเอามาให้ข้าดู!”
กวานเสี่ยวโหรวตื่นเต้นและเดินเข้าไปรับกระบอกไม้ไผ่ทันที
นกพิราบสื่อสารที่จินเฟิงเลี้ยงไว้นั้นมีไม่มากนักจึงไม่ค่อยได้ใช้งาน กวานเสี่ยวโหรวจึงไม่ได้รับข่าวสารจากเขาเป็นเวลานานแล้ว
ถึงแม้ว่าจะยังไม่รู้ว่าในกระบอกไม้ไผ่นั้นเขียนว่าอะไร แต่แค่รู้ว่าจินเฟิงส่งจดหมายมา กวานเสี่ยวโหรวก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาไม่น้อย
นางรีบเปิดกระบอกไม้ไผ่ออก และหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีตัวหนังสือเล็ก ๆ เขียนอยู่เต็มไปหมดออกมา
ตอนนี้กวานเสี่ยวโหรวจึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองไม่รู้หนังสือ นางไม่สนใจว่าตนจะขายหน้าหรือไม่และรีบส่งกระดาษนั้นให้ถังตงตง “เร็ว รีบดูสิ สามีเขียนอะไรมา!”
