ด้หวังให้จั่วจางซื่อช่วยแสดงความคิดเห็น เพียงแต่อยากจะหาคนพูดระบายที่ไว้ใจได้เท่านั้น
ทว่าใครจะรู้ว่าจั่วจางซื่อจะกลับช่วยให้คำแนะนำได้
จั่วเฟยเฟยก้มหน้าลงคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า “เชิญท่านแม่!”
“ข้าคิดว่าเจ้าควรจะจัดการกลุ่มโจรท้องถิ่นนี้!” จั่วจางซื่อกล่าว
“เพราะเหตุใดหรือ?”
“เพราะท่านอาจารย์จินมีพระคุณต่อพวกเรา ต่อหญิงสาวทั้งเขาเถี่ยกว้าน หากเจ้าปกปิดไม่บอกหรือไม่ให้คนงานหญิงออกไปช่วยเหลือ ภายหลังเจ้าไม่เพียงไม่สามารถแก้ตัวกับท่านอาจารย์จินได้ แต่คนงานหญิงคนอื่นก็จะตำหนิเจ้าด้วย แล้วในอนาคตเจ้าจะดูแลโรงงานได้อย่างไร?”
จั่วจางซื่อกล่าวว่า “ดังนั้นข้าคิดว่าเจ้าควรจะพูดเรื่องนี้ให้ชัดเจนเช่นเดียวกับกวานเสี่ยวโหรว และให้คนงานหญิงได้เลือกเอง หากใครที่สมัครใจจะไปขัดขวางโจรท้องถิ่นก็ให้มาลงชื่อ แบบนี้ก็จะไม่มีใครตำหนิเจ้าได้”
เมื่อจั่วเฟยเฟยได้ยินเช่นนั้นจึงพยักหน้าเล็กน้อย “วิธีนี้ก็ไม่เลว…”
“เฟยเฟย ไกว่จือโกวกับเขาเถี่ยกว้านไม่ไกลกันมากนัก ถ้าเจ้าตัดสินใจแล้วต้องรีบไปจัดการ มิฉะนั้นจะไม่ทันกาล”
จั่วจางซื่อกล่าวเตือนอีกครั้ง
“ข้าเชื่อท่านแม่!”
จั่วเฟยเฟยกำมือแน่นแล้วลุกขึ้นทันที
“เฟยเฟย เจ้าเป็น
