ถึงหัวหน้าโรงงาน เวลาออกรบก็คือแม่ทัพ ภารกิจของเจ้าคือบัญชาการรบ แต่เจ้ามิอาจออกหน้ารบเองได้ เข้าใจหรือไม่?”
จั่วจางซื่อจับแขนเสื้อจั่วเฟยเฟยแล้วกำชับอีกครั้ง
“ข้าเข้าใจแล้ว!” จั่วเฟยเฟยลูบแขนมารดา “ท่านแม่วางใจ ข้าจะกลับมาอย่างปลอดภัย!”
จั่วจางซื่อจึงปล่อยมือจากจั่วเฟยเฟย
จั่วเฟยเฟยยิ้มแล้วหันหลังจากไป
จั่วจางซื่อมองแผ่นหลังบุตรสาวด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง
“เฟยเฟย เจ้าจะได้เป็นใหญ่หรือไม่ ขึ้นอยู่กับครั้งนี้แล้ว”
เมื่อกวานเสี่ยวโหรวส่งคนมาเขาเถี่ยกว้านเพื่อถามเหล่าหญิงสาวว่าใครเต็มใจไปเป็นอนุหรือหญิงรับใช้ ด้วยความอาย จั่วเฟยเฟยจึงเลือกที่จะเป็นหญิงรับใช้ แต่นางกลับถูกจั่วจางซื่อกดดันให้เลือกเป็นอนุภรรยา
เมื่อหญิงสาวคนอื่น ๆ เห็นจั่วเฟยเฟยเป็นตัวอย่างเช่นนั้น ยกเว้นบางคนที่อายุไล่เลี่ยกับจั่วจางซื่อ หญิงสาวแทบทั้งหมดต่างเลือกเป็นอนุเช่นกัน
จั่วจางซื่อแนะนำให้จั่วเฟยเฟยไปสกัดกั้นพวกโจรนอกจากเหตุผลข้างต้นที่กล่าวไป สิ่งสำคัญที่สุดประการหนึ่งคือนางหมายที่จะสานสัมพันธ์ระหว่างจินเฟิงกับจั่วเฟยเฟย
ถ้าหากว่าจั่วเฟยเฟยช่วยซีเหอวานสกัดโจรท้องถิ่นไว้ได้ ไม่ว่าผลจะออกมาแพ้หรือชนะ กวานเสี่ยวโหรวก็ต้
