องรู้สึกขอบคุณ
เมื่อจินเฟิงกลับมาแล้วรู้เรื่องนี้ แน่นอนว่าจะต้องมองจั่วเฟยเฟยด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป
จั่วเฟยเฟยเป็นถึงหัวหน้าโรงงาน ออกรบก็ไม่ต้องออกไปเสี่ยงตายข้างหน้า ไม่ต้องเสี่ยงชีวิต ทั้งยังสร้างความประทับใจให้จินเฟิงได้อีกด้วย ใครจะไม่ทำล่ะ?
แต่จั่วเฟยเฟยจะรู้ได้อย่างไรว่าคำแนะนำของจั่วจางซื่อนั้นแฝงไปด้วยความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้อีกชั้นหนึ่ง
หลังจากออกจากบ้านมา นางก็สั่งให้คนไปตีฆ้องทันที
สองสามวันนี้พวกคนงานหญิงต่างก็เฝ้าระวังกันมาตลอด พอได้ยินเสียงฆ้องก็รีบมารวมตัวกันที่ลานบ้านทันที
“พี่น้องทั้งหลาย ทุกคนคงรับทราบสถานการณ์ของซีเหอวานกันแล้ว เมื่อครู่ข้าได้รับข่าวมาว่า…”
จั่วเฟยเฟยถือโทรโข่งแผ่นเหล็กเล่าเรื่องราวทั้งหมด ก่อนจะถามว่า “พี่น้องคนใดที่มีความประสงค์จะออกไปสกัดกั้นโจรท้องถิ่นขอให้ยกมือขึ้น”
เมื่อเสียงพูดหยุดลง คนงานหญิงหลายสิบคนก็ยกแขนขึ้น
จากนั้นก็มีหญิงสาวอีกหลายสิบยกตาม
แล้วก็มีคนยกมือมากขึ้นเรื่อย ๆ
จนในที่สุด คนงานหญิงแทบทุกคนก็ยกแขนขึ้น
จั่วเฟยเฟยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่นางก็สงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็วและกล่าวเตือน “พี่น้องทั้งหลาย พวกเจ้าต้องคิดให้รอบคอบ หาก
