ในที่สุด วันฉลองอายุวัฒนะของฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนถั่วกงก็มาถึง ตั้งแต่เช้าตรู่ ทุกคนก็รับประทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย ครั้นวางตะเกียบ แล้ว จ้าวชงกับฉินเสียงเหอก็พาบุตรสาวทั้งสอง จ้าวเข่อหรันและจ้าวเย่อเห ริน ออกเดินทางจากจวน ท่ อ
วันนี้พวกเขาแยกขึ้นรถม้าถึงสามคัน คันหน้าเป็นของจ้าวชงกับฉินเซี ยงเหอ คั่นกลางเป็นของสองพี่น้อง คันสุดท้ายเป็นของบ่าวไพร่ติดตาม ใน วันสําคัญเช่นนี้ ทั้งสี่คนจําาต้องไปปรากฏตัว ส่วนคนอื่น ๆ มีหน้าที่เพียงออก มาส่งถึงหน้าประตู
จ้าวอิง จ้าวเหมย และจ้าวหลิน ยืนมองรถม้าที่ค่อย ๆ แล่นไกลออก ไป ดวงตาแต่ละคนเต็มไปด้วยริษยาและคับแค้น แม้ทุกคนล้วนเป็นธิดาของ จ้าวลงเหมือนกัน เป็นคุณหนูแห่งจวนใท่ชื่อเช่นเดียวกัน แต่คําว่า “บุตร ภรรยาเอกกับบุตรอน” สายตรงกับสายรอง กลับเป็นกําแพงที่สูงชันราวฟ้า
กั้น
งานใหญ่ระดับงานฉลองของฮูหยินผู้เฒ่าจวนถั่วกงเช่นนี้ พวกบุตร สาวที่เกิดจากอนุอย่างพวกนางไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะก้าวเท้าเข้าไปในงาน ทั้งที่ก็
รู้ดีว่า เฉพาะในงานเช่นนี้เท่านั้น จึงจะมีโอกาสพบเจอบุตรหลานตระกูล ใหญ่ หากโชคดีอาจได้ผูกสัมพันธ์ดี ๆ สักสายหนึ่ง ทว่าโอกาสนั้นกลับไม่เคย
เผื่อแผ่มาถึงพวกนาง
อนาคตของบุตรสาวสายรองมีเพียงสองทาง มิใช่ถูกส่งไปเป็นอนุของ ตระกูลใหญ่ ก็ต้องแต่งกับขุนนางชั้นผู้น้อยเพื่อหวังตําแหน่งภรรยาเอก นี่ คือชะตา และชะตานั้นก็เกิดจากคําว่า “มารดาต่างกัน” เพียงส
