บทที่ 612 บุกโจมตีในวันที่หมอกหนา
“สามีที่รัก เช่นนี้ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ท่านพี่เสี่ยวโหรวทำเพื่อหมู่บ้านและพวกเราทุกคน เจ้าว่านางทำเรื่องเหลวไหลได้อย่างไร?”
เสียวเป่ยโต้เถียงแทนกวานเสี่ยวโหรว “ตอนนั้นเสี้ยนลิ่งจะปิดโรงงาน เขาส่งคนมาแล้วด้วย ในสถานการณ์เช่นนั้น เจ้าว่าท่านพี่เสี่ยวโหรวควรทำอย่างไร?”
“ข้า…” จินเฟิงถูกถามจนจนมุม
หากสลับบทบาทกันเป็นตัวเขาอยู่ในหมู่บ้าน เขาก็คิดวิธีที่ดีกว่านั้นไม่ออก
วิธีของเสี่ยวโหรวแม้จะเกินจริงไปบ้าง แต่กลับเป็นวิธีที่ฉับไวที่สุดในการทำลายแผนของไช่หลิวหยาง
“เอาเถอะ ตอนนี้พวกเราอยู่ห่างจากอำเภอจินชวน ไม่ว่าเจ้าจะแค่ใจร้อนไปเองหรือโกรธจริงก็ทำอะไรไม่ได้”
เสียวเป่ยตักน้ำแกงให้จินเฟิง “รีบกินข้าวแล้วพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้าเพื่อเดินทางต่อ”
“ไม่รู้ว่าตอนนี้เสี่ยวโหรวเป็นอย่างไรบ้าง”
จินเฟิงยกถ้วยขึ้นดื่มแล้วเผลอถอนหายใจ
“อย่าคิดมากไปเลย ข้าเชื่อว่านางจะต้องไม่เป็นไร” เสียวเป่ยปลอบใจ
หลังจากทานอาหารค่ำแล้ว ทั้งสองก็เข้านอนแต่หัวค่ำ
บางทีอาจเป็นเพราะข่าวในระหว่างวัน จินเฟิงจึงนอนหลับไม่สนิทและฝันร้ายอยู่ตลอด
