กวานเสี่ยวโหรวเอ่ย “บอกพวกเขาว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับความเป็นความตายของหมู่บ้าน บุรุษทุกคนจะต้องไม่หลบเลี่ยง มิเช่นนั้นให้ออกไปจากซีเหอวานเสียตั้งแต่ตอนนี้!
แต่หากผู้ใดแสดงผลงานดีข้าจะจดจำไว้ เมื่อท่านอาจารย์จินกลับมา ข้าจะให้เขาตอบแทนคนเหล่านั้นอย่างงาม!”
“เข้าใจแล้ว!” หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสามต่างก็เพิ่งเคยเห็นกวานเสี่ยวโหรวพูดจาเข้มงวดเช่นนี้จึงรีบพยักหน้า
“เช่นนั้นก็รีบไปจัดการเถิด!”
กวานเสี่ยวโหรวส่งถังตงตงและหัวหน้าหมู่บ้านทั้งสามออกออกไปแต่ให้เสี่ยวอวี้อยู่ต่อ
“พี่สะใภ้ มีเรื่องใดหรือ?” เสี่ยวอวี้ถาม
“เจ้าจงรีบส่งข่าวถึงจงหลิงเอ่อร์ ให้นางนำกลุ่มผู้คุ้มกันภัยจากกวางเหยวียนและหัวเมืองต่าง ๆ กลับมาให้หมด!”
“นำกลับมาหมดแล้วหอการค้าจะเป็นอย่างไร?” เสี่ยวอวี้ถาม
“เรียกคนจากหอการค้ากลับมาด้วย”
“แล้วร้านค้าล่ะ?” เสี่ยวอวี้ถาม “สถานการณ์โกลาหลเช่นนี้ หากไม่มีคนเฝ้าร้าน ของคงจะถูกขโมยไปหมด”
“ตอนนี้ไม่ต้องสนใจร้านค้า!” กวานเสี่ยวโหรวกล่าว “แม้ร้านค้าจะหายไป เราก็สามารถเปิดใหม่ได้ ในเวลานี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ต้องรักษาหมู่บ้านไว้ให้ได้!”
