กวานเสี่ยวโหรวพิจารณาครู่ใหญ่แล้วหันไปทางถังตงตง “เดี๋ยวข้าจะให้ว่านอวี่หง ขนหน้าไม้ไปที่โรงงานสิ่งทอ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปทุกคนต้องระมัดระวังอย่างถึงที่สุด หญิงที่ชำนาญการยิงธนูทุกคนต้องถือหน้าไม้ไว้ในมือ หากโจรท้องถิ่นบุกมา พวกนางจะต้องออกไปปกป้องหมู่บ้านทันที!”
“เข้าใจแล้ว” ถังตงตงพยักหน้าแล้วถามต่อ “แล้วต้องหยุดงานหรือไม่?”
“ไม่ต้อง” กวานเสี่ยวโหรวส่ายหน้า “หากหยุดงาน พวกนางคงต้องกลับบ้าน การจะรวมตัวกันคงไม่รวดเร็วเหมือนตอนที่มาทำงาน ยิ่งเป็นเวลากลางคืน ความเร็วในการรวมตัวก็จะยิ่งช้าลงไปอีก”
“มีเหตุผล!” ถังตงตงพยักหน้า
หลังจากสั่งการถังตงตงแล้ว กวานเสี่ยวโหรวก็หันกลับมามองหัวหน้าหมู่บ้านทั้งสาม “หัวหน้าหมู่บ้าน ซานเหยียเหยี่ย ผู้เฒ่าจ้าว พวกท่านจงแจ้งคนงานในไร่นาและโรงเตาเผาให้หยุดงานทั้งหมด!”
“เหตุใดจึงต้องหยุดงาน?” กวานซานเหยียถาม
“กลุ่มผู้คุ้มกันภัยมีคนไม่เพียงพอ จำเป็นต้องรวมบุรุษจัดตั้งกลุ่มปราบเสือออกลาดตระเวนในหมู่บ้าน ค่าจ้างยังคงจ่ายเท่าเดิม หากพวกโจรบุกเข้ามา พวกเขาต้องช่วยกลุ่มผู้คุ้มกันภัยต่อสู้!”
