หัวหน้าหมู่บ้านยังนึกว่ากวานเสี่ยวโหรวเรียกเขามาเพื่อซักถามความผิด พอมาถึง เขาก็รีบก้มหน้ารับผิด “ฮูหยิน จะลงโทษใด ๆ ข้าก็ยอมรับ แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเสี่ยวอวี้…”
“หัวหน้าหมู่บ้าน ความผิดของท่านรอให้ท่านอาจารย์กลับมาก่อนเถิด เขาคงจะจัดการได้ดี”
กวานเสี่ยวโหรวขัดบทสนทนาหัวหน้าหมู่บ้าน “ข้าไม่ได้ตามท่านมาเพื่อเรื่องนี้”
“แล้วมีเรื่องใดหรือ?” หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยถาม
กวานเสี่ยวโหรวไม่ได้ตอบแต่หันไปถามเสี่ยวอวี้ “เมื่อครู่นี้ตงตงทายถูกใช่หรือไม่ว่าแถวหมู่บ้านของเราอาจจะมีโจรท้องถิ่นปรากฏตัวขึ้น”
“ถูกต้อง” เสี่ยวอวี้พยักหน้า “มีโจรท้องถิ่นหกกลุ่ม แต่เดิมกระจายกันอยู่ที่หนานซานเซียงและหลิวเตี้ยนเซียง แต่ไม่ถึงชั่วยาม โจรพวกนั้นก็กรูเข้ามาในหมู่บ้านของเรา จากนั้นก็เผาสะพานแขวนเสียหายยับเยินเลย!”
“พวกมันมีกันกี่คน?”
“อย่างมากที่สุดสองร้อยคน อย่างน้อยที่สุดแปดสิบคน โจรท้องถิ่นรวมกันทั้งหกกลุ่มน่าจะสักแปดร้อยคนได้”
“ตอนนี้โจรท้องถิ่นที่ใกล้กับหมู่บ้านเรามากที่สุดอยู่ห่างออกไปเท่าใด”
“เหลือไม่ถึงยี่สิบลี้แล้ว จากความเร็วของพวกมัน อีกสองชั่วยามคงจะมาถึงที่นี่”
“สองชั่วยาม…”
