ก่อนที่นางจะพูดจบ พวกคนงานหญิงก็เริ่มด่าทอ
“พวกโจรกล้าดีอย่างไรมาหาเรื่องพวกเรา ถ้าหากท่านอาจารย์อยู่ที่นี่ พวกมันไม่ตายดีแน่!”
“แต่นี่ท่านอาจารย์ไม่อยู่ พวกมันก็เลยกล้ามา!”
“แล้วแบบนี้จะทำอย่างไร หัวหน้าโรงงานถังมาบอกพวกเราเรื่องนี้ทำไม?”
“คงไม่ใช่ให้พวกเราออกไปสู้รบหรอกนะ?”
“ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น เพราะคนงานชายที่โรงงานยังมีอีกเยอะ”
“คนงานชายเยอะแล้วทำอะไรเป็น? พวกเราต่างก็เคยฝึกยิงธนู ยิงหน้าไม้ แล้วก็ฝึกใช้เครื่องเหวี่ยงหิน เมื่อเดือนที่แล้วข้ากับสามีเข้าป่าไปล่าสัตว์ ข้ายิงไก่ฟ้าได้สองตัว แต่สามีข้ายิงธนูไปสิบกว่าดอกยังไม่ได้แม้แต่ขนไก่ฟ้าสักเส้น!”
“ใช่ ถ้าต้องออกรบก็ออกรบ อาเพ่ยฆ่าโจรท้องถิ่นได้ ข้าก็ทำได้!”
“อาเพ่ยได้ค่าจ้างต่อเดือนเท่ากับเงินเดือนของเจ้าทั้งปีรวมกันซะอีก และเมื่อเสียชีวิตก็ยังมีเงินช่วยเหลือ ถึงตายก็คุ้ม แต่ถ้าเจ้าถูกโจรท้องถิ่นฆ่าตาย ใครจะดูแลมารดาของเจ้า?”
“หากข้าตายจริง ท่านอาจารย์และฮูหยินเสี่ยวโหรวคงไม่ทอดทิ้งมารดาข้าแน่!”
“นั่นไม่แน่ เพราะเงินชดเชยเวลาได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตของสำนักคุ้มภัยกับโรงงานของพวกเราต่างกัน”
