ี่ยฉุย พวกพี่อย่ากังวลเลย ในหมู่บ้านมีพี่ใหญ่ถง พี่ใหญ่ฝาน หัวหน้าหมู่บ้านสามท่านและพวกเรา ไม่มีปัญหาอะไรหรอก”
คนที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างจะไม่มีวันเติบโต
กวานเสี่ยวโหรวมีนิสัยเก็บตัว ตอนอยู่ที่บ้านเกิดไม่ว่าเรื่องใดก็ล้วนแต่เป็นบิดาและพี่ชายที่เป็นผู้ตัดสินใจ
ครั้นแต่งให้จินเฟิงแล้ว นางก็มิต้องกังวลสิ่งใดอีก เพียงครุ่นคิดหาวิธีทำให้จินเฟิงชื่นชอบก็เป็นพอ
สิ่งนี้ทำให้กวานเสี่ยวโหรวพึ่งพาจินเฟิงอยู่เสมอ เมื่อประสบปัญหา สิ่งแรกที่นางนึกถึงคือการไปถามจินเฟิง
จินเฟิงให้ทำสิ่งใด นางก็ทำตามสิ่งนั้น
แต่ตอนนี้จินเฟิงไม่อยู่ ช่วงที่ผ่านมาที่นี่ต้องเจอเรื่องมากมาย กวานเสี่ยวโหรวดูเหมือนจะเติบโตขึ้นอย่างฉับพลัน
เมื่อเผชิญปัญหา นางไม่สิ้นหวังเหมือนก่อน หากแต่เรียนรู้ที่จะคิดใคร่ครวญด้วยตนเองเพื่อหามาตรการรับมือ
อีกทั้งนางยังเด็ดเดี่ยวกว่าแต่ก่อนมากและเริ่มมีแววของผู้เป็นใหญ่
“เราต้องทำเช่นนี้ไปก่อน ไม่มีทางเลือกอื่น”
เจิ้งฟางพยักหน้า “เถี่ยฉุย เจ้าก็เตรียมตัวด้วย พวกเราจะออกเดินทางโดยเร็วที่สุด!”
“พวกเราจะนำกำลังคนไปเท่าใด?” เถี่ยฉุยถาม
“นำไป…”
เจิ้งฟางชะงักไปครู่หนึ่ง
เมื่อครู่เขาจะกล่าวว่าให้นำกำลังคนออกไปคนละหนึ่งกองร้อย แต่ก็นึกได้ว่าทั้งหมู่บ้านซีเหอวานเหลือผู้คุ้มกันภัยเพียงสามกองร้อยเท่านั้น
หากเขากับเถี่ยฉุยนำออกไปสองกองร้อย คนเพียงหนึ่งกองร้อยที่เหลือคงไม่เพียงพอที่จะรักษาป้อมปราการรอบหมู
