่บ้าน
“พี่ใหญ่เจิ้ง พี่ใหญ่เถี่ยฉุย พวกพี่จงนำกองกำลังออกไปคนละหนึ่งกองร้อย”
กวานเสี่ยวโหรวกล่าว “รอสักครู่ ข้าจะมอบชุดเกราะสีดำให้พวกเจ้าคนละห้าสิบชุดและระเบิดมืออีกสามหีบ”
“ถ้าพวกเราแต่ละคนนำกองกำลังออกไปคนละหนึ่งกองร้อยแล้วหมู่บ้านจะเป็นอย่างไร?” เจิ้งฟางซักถาม “คนเพียงหนึ่งกองร้อยไม่เพียงพอสำหรับการดูแลป้อมปราการและยังต้องผลัดเปลี่ยนกันพักผ่อนด้วย”
“มิเช่นนั้น พวกเราไปเกณฑ์คนมาจากเฮยสุ่ยโกวดีหรือไม่?” เถี่ยฉุยเอ่ยถาม “วิธีนี้ถือเป็นการใช้โจรปราบโจร”
ถังตงตงได้ยินดังนั้นดวงตาของนางก็เป็นประกาย
โจรท้องถิ่นที่ถูกคุมขังในเฮยสุ่ยโกวมีจำนวนหลายพันคน พวกเขาล้วนแต่เป็นบุรุษ
หากเกณฑ์พวกเขามาช่วย ปัญหาเรื่องขาดแคลนคนจะหมดไป
“ไม่ได้ เราจะใช้โจรปราบโจรไม่ได้”
เจิ้งฟางส่ายหน้าปฏิเสธข้อเสนอของเถี่ยฉุยอย่างไม่ลังเล “โจรท้องถิ่นที่ถูกคุมขังมีญาติมิตรที่ถูกพวกเราสังหารไปมากมาย พวกเขาไม่น่าไว้ใจ”
“พวกเราคัดเลือกคนก็ได้” เถี่ยฉุยกล่าว “คัดเลือกพวกที่มีคะแนนสูง ๆ และประพฤติตัวดี”
“คะแนนสูง ประพฤติดี มิได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่เกลียดชังพวกเรา”
เจิ้งฟางกล่าว “และโจรท้องถิ่นส่วนใหญ่ล้วนไร้ซึ่งศีลธรรม หากหักหลังพวกเราขึ้นมา ผลลัพธ์จะเป็นหายนะ พวกเราต่างรับผิดชอบเรื่องนี้ไม่ไหวแน่
แม้จะต้องเกณฑ์คนจากเฮยสุ่ยโกวก็ต้องรอท่านอาจารย์นำกองกำลังกลับมาก่อน พวกเราจึงจะมีความสามารถในการปราบกบฏในเฮยสุ่ยโกวได้”
“ค
