วันเวลาค่อย ๆ ล่วงผ่านไปทีละวัน
หลายวันที่ผ่านมา จ้าวเข่อเหรินอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เพราะในที่สุด นางก็ยายจวนพักตากอากาศนอกเมืองได้สําเร็จ แถมยังได้ราคางามถึงสี่หมื่น
ตาลิงเงิน หักค่าพระโพธิสัตว์กวนอิมหยกขาวที่ซื้อไปห้าหมื่นต๋าลงแล้ว นาง
ยังเหลือเงินสํารองอีกหนึ่งหมื่นตําลึงไว้ใช้ยามฉุกเฉิน
ครั้งนี้ นางพอใจฝีมือของเสียนอวิ้นไม่น้อย ยิ่งคิดก็ยิ่งมั่นใจ ว่าต่อให้ วันหนึ่งมีใครจับได้ นางก็เพียงแค่รวบรวมเงินแล้วซื้อคืนกลับมาเท่านั้นเอง จะมีอะไรให้น่ากังวลเล่า หลายวันที่ผ่านมา จ้าวเข่อหรันไม่ได้พบ หน้าซ๊อกูชวี่เลย
ทว่าเช้าวันหนึ่ง เมื่อนางลืมตาตื่น ก็พบโฉนดที่ดินวางอยู่ข้างหมอน โฉนดของจวนพักตากอากาศนอกเมืองหลังนั้น นางไม่รู้ว่าเขาใช้เงินไปเท่าไร และไม่รู้ด้วยว่าจะเอาเงินที่ใดไปคืนเขา ต่อให้ถามฉินเซียงกับชื่อเชียง ทั้ง สองก็เอาแต่ยิ้มเงียบไม่ยอมปริปาก สุดท้าย เรื่องนี้จึงถูกปล่อยผ่านไปอย่าง ไร้คําตอบ พริบตาเดียว วันพรุ่งนี้ก็คืองานเลี้ยงฉลองวันเกิดของท่านผู้เฒ่า
ฉินแล้ว
เรือนเชียอวี่
จ้าวเย่อเหรินก้าลังประคองพระโพธิสัตว์กวนอิมหยกขาวอยู่ในมือ
พลางชื่นชมด้วยแววตาหลงใหล
“สมแล้วที่เป็นของล้ําค่า… มิน่าเล่าจึงมีราคาสูงถึงเพียงนี้ ห้าหมื่น
ต๋าลิงที่ข้าจ่ายไป นับว่าคุ้มค่าอย่างยิ่ง”
เสียนอวี้นยืนอยู่ด้านข้าง เอ่ยเสริมอย่างเห็นดีเห็นงาม
“คุณหนู ของชิ้นนี้ดีจริง ๆ ถึงจะแพง แต่ก็คุ้มยิ่งนักเจ้าค่ะ”
จ้
