าวเย่อเหรินหัวเราะเบา ๆ อย่างภูมิใจ
“โชคดีที่ข้าตัดสินใจเร็ว หากปล่อยให้พี่สาวลูกพี่ลูกน้องเหมี่ยวชิงลง
มือก่อน ข้าคงเสียใจไปตลอดชีวิตแน่
เสียนอวินยังคงไม่คลายความกังวล
“แต่คุณหนู หากมีใครรู้ว่าท่านขายจวนนอกเมืองไปแล้ว จะทําอย่าง
ไรดีเจ้าคะ?”
คําพูดนั้นทําให้จ้าวเข่อเหรินเหลือบตามองอย่างไม่พอใจ
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร ใครจะไปรู้? จวนหลังนั้นอยู่ในชื่อข้ามา หลายปี เคยมีใครคิดจะตรวจสอบหรือไม่? ยองของข้า ข้าจะขายก็สิทธิ์ของ ข้า ไม่ได้ปล้น ไม่ได้ขโมย จะต้องกลัวสิ่งใดกันเล่า?”
เสียนอวีนยังกระชิบเบา ๆ
“แต่นั่นเป็นจวนที่ท่านปู่พระราชทาน หากถูกจับได้…”
จ้าวเย่อเหรินแค่นหัวเราะ
“ก็แค่รีบรวบรวมเงินชื้อคืนเสีย ก็สิ้นเรื่อง”
แม้ปากจะตอบรับ แต่ในใจของเสียนอวิ๋นกลับหนักอั้ง ส่วนในสายตา ยองจ้าวเย่อเหริน ความไม่พอใจวาบผ่านแวบหนึ่ง ช่วงนี้เสียนอวิ้นยิ่งนับวัน ยิ่งขี้ขลาด ทําเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ เห็นทีเสียนลั่วจะยังใช้การได้มากกว่า
มัดระวัง
นอน
เสียนรั่วจะกลับมาเมื่อไร?”
นางถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก
“อีกไม่กี่วันเจ้าค่ะ”
จ้าวเย่อเหรินพยักหน้า แล้วส่งพระหยกกลับใส่กล่องผ้าไหมอย่างระ
เรือนชุนฮุย
ในอีกฟากหนึ่ง แม่นมเยว่กําลังปลดปิ่นปักผมให้จ้าวเข่อหรันก่อนเข้า
“ของขวัญวันเกิดพรุ่งนี้เตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?”
“คุณหนูวางใจเถิดเจ้าค่ะ ฉากกั้นปักไหมบรรจุเรียบร้อย อีกชิ้นก็เก็บ
ไว้ด้วยกันแล้ว”
แม่นมเยว่ขมว
