บทที่ 200 โชคด้านความรัก
“แม่นางลวี่หลิ่ว ไม่ต้องหรอก”
จินเฟิงคว้ามือเล็ก ๆ ของลวี่หลิ่วเอาไว้
“ท่านอาจารย์วางใจเถิด ข้ารู้ว่าการเขียนบทกวีต้องใช้แรงบันดาลใจ ข้าจะไม่เร่งรัดท่านหรอก”
ตอนนี้เมื่อถูกจินเฟิงจับได้ คนงามจึงปล่อยมือและพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ข้าแค่หวังว่าท่านอาจารย์จะไปพบข้าที่สถานเริงรมย์หลวงบ้าง”
“ข้าคงต้องขอดูก่อน”
จินเฟิงตอบกลับอย่างสบาย ๆ
“ถ้าเช่นนั้นก็ขอบคุณท่านอาจารย์ล่วงหน้า”
ลวี่หลิ่วยิ้มอย่างอ่อนหวาน จากนั้นนางก็ยกมือเล็ก ๆ ช่วยจัดคอเสื้อให้ชายหนุ่มช้า ๆ
“แม่นางไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้หรอก ในเมื่อข้าสัญญาไว้แล้วย่อมหาเวลาไปที่นั่นให้ได้”
จินเฟิงผลักลวี่หลิ่วไปให้นั่งข้าง ๆ อย่างที่ควรจะเป็น
…
รถม้านี้เคลื่อนตัวช้ามากและใช้เวลานานกว่าครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงหอวาโยวสันต์
“ท่านอาจารย์ หากมีเวลาหวังว่าท่านจะให้เกียรติไปพบลวี่หลิ่ว”
ลวี่หลิ่วเช็ดมุมปากของนางแล้วโปรยยิ้มให้จินเฟิง
“หากข้ามีเวลาข้าก็จะไป”
จินเฟิงโบกมืออย่างไม่เป็นทางการนัก
อย่างไรก็ไปเพื่อยกยอปอปั้นเท่านั้น คงจะดีหากมีเวลาและได้ไปดูสถานเริงรมย์หลวงว่าเป็นอย่างไร
“เช่นนั้นลวี่หลิ่วจะรอ”
ลวี่หลิ่วโบกมือและเดินจากรถม้าไป
เพื่อป้องกันไม่ให้หญิงสาวหลบหนี ประตูหลังของหอนางโลมจึงได้รับการดูแลอย่างเข้มงวด หอวาโยวสันต์ก็ไม่มีข้อยกเว้น เพราะมีบุรุษร่างกายกำยำยืนอยู่ทางซ้ายและขวา โดยแต่ละคนถือดาบยาวอยู่ในมือ
เมื่อเห
