กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวก็ล่วงเลยสามวัน
เต็ม ตลอดสามวันนี้ ฉันเชียงและชือเชียงคอยรับใช้อยู่ข้างกายจ้าวเข่อหรัน พร้อมกับหลงเอ๋อ อย่างแนบเนียน ทั้งสองเฉลียวฉลาดนัก เพียงไม่กี่วันก็ จดจําอุปนิสัย ความชอบ และจังหวะชีวิตประจําวันของคุณหนูใหญ่ได้ครบ ถ้วน งานทุกอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ แม้กระทั่งแม่นมเยว่กับหลงเอ๋อร์ยังอด เอ่ยชมมิได้
จ้าวเข่อหรันเองก็พึงพอใจในตัวสองสาวใช้ใหม่นี้ไม่น้อย เพียงแต่… สามวันมานี้ นางแทบไม่เห็นฉันเชียงออกไปไหนเลย จนบางครั้งอดคิดไม่ได้
ว่าอีกฝ่ายลืมคําสั่งที่นางเคยทําชับหรือไม่
ทว่า คนของ ฮือ ลวี่ จะธรรมดาได้อย่างไร? ดังนั้นนางจึงเลือก “รอ ดู” แทนการเอ่ยถาม ครั้นคิดถึงเขา….จ้าวเข่อหรันก็รีบสะบัดความคิดนั้นทิ้ง นางไม่ได้คิดถึงเขาเสียหน่อย! ยามนี้นางนั่งอ่านหนังสืออย่างสงบ ภาพปัก สองหน้าที่เคยตั้งใจปักเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันนี้แม่นมเยว่ จะนําออกไปใส่ กรอบ นางจึงมีเวลาว่างมากกว่าปกติ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ
“เข้ามา”
นางเอ่ยโดยไม่เงยหน้า ผู้มาเยือนคือฉันเชียง นางค้อมกายทําความ เคารพก่อนกล่าวอย่างนอบน้อม
“คุณหนู เรื่องที่ท่านให้บ่าวไปสืบ….บัดนี้ได้ความแล้วเจ้าค่ะ ไม่ทราบ คุณหนูสะดวกฟังหรือไม่?”
แววตาจ้าวเข่อหร้นวาบหนึ่งด้วยความประหลาดใจ สามวันนี้นางจับ ตาฉินเสียงแทบทุกฝีก้าว มีเห็นว่านางทําสิ่งใดเป็นพิเศษ แล้วเหตุใดจึงสืบ เรื่องของชิงจูได้แล้วล่ะ? ดู
