บทที่ 192 ถังเสียวเป่ย
“นางคือถังเสียวเป่ยใช่หรือไม่?”
เถี่ยฉุยจ้องไปที่หญิงสาวที่เดินออกมาและเอ่ยถาม
“น่าจะใช่ ดวงตาของนางคล้ายกับถังตงตง”
จินเฟิงพยักหน้าและเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว
การที่นางได้มาอยู่ที่หอวาโยวสันต์แห่งนี้ แน่นอนว่ารูปร่างหน้าตาของนางต้องงดงามไม่เป็นรองผู้ใด
นางสูงประมาณห้าฉื่อ สวมใส่กระโปรงยาวที่ออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับนางโลม ดูเหมือนนางฟ้านางสวรรค์ที่ไม่มีตัวตนอยู่จริง ๆ
“ข้าขอขอบคุณนายน้อยทุกท่านที่มาร่วมงานในวันนี้ เสียวเป่ยขอแสดงความเคารพ”
ถังเสียวเป่ยย่อตัวลงเล็กน้อย ในขณะที่มือเล็ก ๆ ของนางยังคงถือผีผาเอาไว้
“แม่นางเสียวเป่ยตามสบายเถิด”
“แม่นางเสียวเป่ยนับวันยิ่งงดงาม ตำแหน่งฮวาขุยในปีนี้ต้องตกเป็นของแม่นางเป็นแน่!”
ลูกค้าประจำสองคนพูดคุยแลกเปลี่ยนการสนทนาอย่างสนิทสนมเพื่อแสดงให้เห็นว่าตนเองคุ้นเคยกับถังเสียวเป่ย
“นายน้อยจางและนายน้อยโจว ได้โปรดอย่ายกยอเสียวเป่ยเลย”
ถังเสียวเป่ยตอบสนองต่อทั้งสองคนอย่างให้เกียรติ จากนั้นก็มองดูคนอื่นด้วยรอยยิ้ม “วันนี้มีนายน้อยหลายท่านที่เหมือนจะเพิ่งเคยมาพบปะกัน”
ความหมายคือ นางหวังว่าคนที่เหลือจะกระตือรือร้นแนะนำตัวเอง
ในปีนี้นางเพิ่งเสร็จสิ้นการฝึกฝนโดยหอวาโยวสันต์ และเริ่มทำการต้อนรับลูกค้าจึงไม่รู้จักใครมากนัก
แม่เล้าขอให้นางรับหน้าที่ดูแลนายน้อยที่มือชื่อในเขตนี้ หากมีผู้มาเยี่ยมเยียน นางจะต้องหาวิธีเอาชนะใจพวกเขา ทำให้พวก
