บทที่ 191 งานเลี้ยงน้ำชา
“ข้ามาที่นี่เพื่อพบถังเสียวเป่ย ในเมื่อไม่ได้พบนาง เช่นนั้นก็ช่างเถิด”
จินเฟิงหันหลังและทำท่าจะเดินจากไป ในขณะที่เดินเขาก็พูดกับเถี่ยฉุยว่า “ตอนนั้นนายน้อยหลิวบอกว่ายังมีหญิงสาวจากที่ใดอีกนะ?”
“ยังมีแม่นางเฟยเยวียนจากหอเซียวเซียง และแม่นางลวี่หลิ่วจากสถานเริงรมย์หลวง…”
“เช่นนั้นไปที่สถานเริงรมย์หลวงดูแล้วกัน”
เมื่อได้ยินพวกเขาทั้งสองพูดคุยกัน ผู้ดูแลก็เริ่มวิตกกังวล
หากจินเฟิงไม่ตอบแทนเสี่ยวเอ้อร์ตัวน้อยด้วยเงินจำนวนมาก ผู้ดูแลคงปล่อยให้พวกเขาเดินไปไกลแล้ว
แต่ในเวลานี้ อีกฝ่ายไม่กล้าปล่อยให้จินเฟิงออกไปง่าย ๆ
เพราะเมื่อครู่ที่เถี่ยฉุยให้ค่าตอบแทนแก่เสี่ยวเอ้อร์ เขาเห็นว่าถุงเงินของเถี่ยฉุยน่าจะบรรจุเงินอย่างน้อย เจ็ดสิบแปดสิบตำลึงเงิน
หากถุงเงินของผู้ติดตามมีเงินมากมายขนาดนั้น คนเป็นนายย่อมมีตั๋วเงินมากกว่าอย่างแน่นอน
หากปล่อยลูกค้ารายใหญ่ไปหาคู่แข่ง แล้วแม่เล้ารู้เรื่องเข้า นางจะต้องทุบตีเขาเป็นแน่
“นายท่านทั้งสอง ช้าก่อน!”
ผู้ดูแลวิ่งเหยาะ ๆ ไปหาพวกเขาทั้งคู่
“เจ้าต้องการสิ่งใด?”
ดวงตาของเถี่ยฉุยเบิกกว้าง จากนั้นเขาก็ดึงดาบยาวออกมา
เถี่ยฉุยคือบุรุษผู้โหดเหี้ยมที่สังหารผู้คนในสนามรบ ทันทีที่เขาชักดาบออกมา รัศมีอันดุร้ายก็ปรากฏบนใบหน้าทันที นั่นทำให้ผู้ดูแลรู้สึกเกรงกลัวจนต้องถอยหลังไปหลายก้าว
“นายท่านอย่าเพิ่งเข้าใจข้าผิด!”
ผู้ดูแลโบกมือซ้ำ ๆ “หากนายท่านทั
