บทที่ 189 ไม่มีวันขายเรือนร่าง
“ท่านพี่ ดูนางสิ นางกำลังชวนพี่เขยไปหอนางโลม!”
เสี่ยวเอ๋อชี้ไปที่ชิ่งมู่หลานแล้วพูดด้วยความโกรธ “ข้าไม่อยากเป็นพี่น้องกับเจ้าแล้ว ครั้งหน้าไม่ต้องมากินอาหารที่บ้านพวกข้าอีก!”
“เด็กน้อย เจ้าจะไปรู้อะไร?”
ชิ่งมู่หลานลูบผมของเสี่ยวเอ๋อ “เหล่าใต้เท้าไปหอนางโลมแล้วอย่างไรหรือ? ข้าเองก็ไม่ได้บอกว่าให้พี่เขยของเจ้าไปที่นั่นเพื่อทำเรื่องเสื่อมเสียสักหน่อย”
“ใครว่าข้าไม่รู้เรื่อง ข้าเคยได้ยินพี่เถี่ยจือและสหายของเขาบอกว่าจะไปที่หอนางโลมเพื่อหาสตรีอย่างว่า!”
เสี่ยวเอ๋อกล่าวอย่างไม่มั่นใจ
แม้แต่กวานเสี่ยวโหรวก็ยังแสดงท่าทีไม่ไว้วางใจ
นางไม่ได้คัดค้านที่จินเฟิงจะรับอนุภรรยาเพิ่ม แต่นางไม่อยากให้สามีไปยังสถานที่เหล่านั้น
แต่จินเฟิงเข้าใจว่าชิ่งมู่หลานหมายถึงอะไร
ในสมัยโบราณ ช่องทางหาความสำราญนั้นมีน้อย หอนางโลมคุณภาพสูงบางแห่งไม่เพียงแต่ทำกิจการค้ามนุษย์เท่านั้น แต่ยังเป็นหนึ่งในสถานที่สำหรับปัญญาชนในการเข้าสังคมอีกด้วย
บางครั้งก็จะมีเรื่องราวของหญิงงามในหอนางโลมถูกนำออกมาเผยแพร่จนเป็นเรื่องให้ผู้คนได้พูดถึง
“พวกเจ้าคิดอะไรอยู่?”
ชิ่งมู่หลานพูดไม่ออกบอกไม่ถูก “หอวาโยวสันต์มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะลงสมัครฮวาขุย หมายความว่ามันเป็นหอนางโลมระดับสูง แตกต่างจากหอนางโลมชั้นต่ำในอำเภอจินชวน พวกเขาไม่เพียงแต่ทำการขายเนื้อหนังเท่านั้น แต่ปัญญาชนในเมืองต่างไปฟังเพลงกันที่นั่นโ
