บทที่ 187 ตลาดนายหน้า
“ในอนาคตข้าไม่ควรกินเหล้าแล้วจริง ๆ ไม่อย่างนั้นคงเกิดเรื่องแน่ ๆ!”
หลังจากที่กวานเสี่ยวโหรวจากไป จินเฟิงก็แอบเตือนตัวเอง
ในชีวิตที่แล้ว ความสามารถในการดื่มของเขาย่ำแย่พอทน ในชีวิตนี้เจ้าของร่างเดิมไม่เคยดื่มแม้แต่แอลกอฮอล์ด้วยซ้ำ ดังนั้นความต้านทานต่อแอลกอฮอล์ของเขาจึงต่ำมากและเมาได้ง่ายแม้จะดื่มไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
หากเป็นเหล้าที่มีแอลกอฮอล์สูงก็ดีหน่อย เพราะดื่มไปประมาณสองแก้วก็รู้เรื่องแล้ว แต่สิ่งที่เขาดื่มเมื่อคืนคือเหล้าของต้าคังที่มีแอลกอฮอล์ต่ำ มันมีรสหวานเล็กน้อย เขาจึงดื่มได้เรื่อย ๆ จนไม่ทันได้ระวังตัว
และดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานได้หมดแล้ว
เมื่อคืนตอนที่เพิ่งเริ่มดื่ม บัณฑิตหนุ่มก็ร้องเพลงกั๋วจี้เกอ*[1] เพื่อโน้มน้าวเถี่ยฉุยและคนอื่น ๆ อีกทั้งเขายังขับบทกวีของหลี่ไป๋อีกด้วย
ต่อมาเขาก็เริ่มให้คะแนนอาหารจากโรงเตี๊ยม และเมื่อนึกถึงโรงแรมในยุคที่ตนเองจากมา จินเฟิงก็บังเอิญพูดถึงเครื่องปรับอากาศขึ้น
ไม่ว่าจะเมามายแค่ไหน เขาก็ไม่ควรเมามายไม่ได้สติถึงขนาดนี้
ในตอนนั้นเมื่อเขารู้ว่าตนเองเมาและเริ่มพูดไปเรื่อย เขาก็รีบกลับห้องพักในทันที
เมื่อพิจารณาจากปฏิกิริยาของกวานเสี่ยวโหรวเมื่อเช้า แปลว่าความทรงจำของจินเฟิงนั้นถูกต้อง
จากความฉลาดเฉียบแหลมของกวานเสี่ยวโหรว บัณฑิตหนุ่มใคร่ครวญกับตัวเองว่าหากเขาพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับการเดินทาง