ทกวีเมื่อวานได้ไม่หมด แต่ข้าจำได้อีกบทหนึ่งความว่า อันอาชาห้าลวดลาย อีกเสื้อผ้าห่มกายอันล้ำค่า จงนำไปแลกสุรามา เพื่อละลายโศกาในกมล*[2] อีกทั้งเจ้ายังบอกให้เถี่ยฉุยนำม้าไปขายแลกเหล้าอีกด้วย…”
เมื่อพูดถึงจุดนี้กวานเสี่ยวโหรวก็ปิดปากของนางพร้อมหัวเราะ “สามี เจ้ามักจะปฏิเสธถังตงตง แต่เมื่อวานนี้เจ้ากับลากถังตงตงมาดื่มด้วยกันนะ”
“ไม่ต้องพูดแล้ว…”
จินเฟิงยิ้มอย่างขมขื่นและเอามือกุมหน้าผากของตนเอง “ชิ่งมู่หลานและถังตงตงมาที่นี่เพื่อหัวเราะเยาะข้าอย่างนั้นหรือ?”
“ข้าไม่รู้ แต่สีหน้าของพวกนางค่อนข้างจริงจัง”
กวานเสี่ยวโหรวถามต่อ “อย่างไรก็ตาม สามี เครื่องปรับอากาศคือสิ่งใดหรือ?”
“ข้าพูดคำว่าเครื่องปรับอากาศออกมาหรือ?”
จู่ ๆ จินเฟิงก็กระโดดจนตัวลอย “ข้าพูดอะไรอีก?”
“ไม่ได้พูดสิ่งใดแล้ว แค่บอกว่าเหล้าในโรงเตี๊ยมนั้นแย่มาก อาหารก็ปานกลาง และที่พักก็ไม่ดี”
กวานเสี่ยวโหรวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วว่าต่อ “จากนั้นเจ้าก็เริ่มขับบทกวี เจ้าพามู่หลานและตงตงไปดื่ม ไม่พอแต่ยังโอบไหล่รุ่นเหนียงด้วย”
“เจ้าไปเรียกมู่หลานและตงตงมาพบข้าที”
จินเฟิงรู้ว่าการที่ชิ่งมู่หลานและถังตงตงมาพบเขาสองครั้งในตอนเช้า หมายความว่าตัวเขาต้องเผลอพูดบางอย่างออกไปแน่
[1] แองเตอร์นาซิอองนาล (L’Internationale) : เป็นเพลงปลุกใจที่ใช้ในการต่อสู้ของชนชั้นกรรมาชีพ มีที่มาจากบทกวีต้นฉบับภาษาฝรั่งเศสของ เออแฌน ปอตีเย (Eugène Pottier) ในภาษาจ
