คือเพื่อใช้จ่าย จินเฟิงขอให้เถี่ยฉุยเรียกหาเสี่ยวเอ้อร์ของที่นี่พร้อมสั่งอาหารขึ้นชื่อของโรงเตี๊ยมจ้าวเจีย อีกทั้งยังสั่งเหล้าอันเป็นเอกลักษณ์ของร้านมาสองสามไห
โดยปกติแล้วเหล่าทหารผ่านศึกไม่ได้เพลิดเพลินกับอะไรแบบนี้? ทุกคนจึงยกถ้วยเหล้าขึ้นเพื่อดื่มอวยพรจินเฟิงอย่างตื่นเต้น
แม้ว่าปริมาณแอลกอฮอล์ในเหล้าของต้าคังจะต่ำ แต่การดื่มมากเกินไปก็สามารถทำให้มึนเมาได้ บัณฑิตหนุ่มจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขากลับมาที่ห้องได้อย่างไร เขานอนหลับยาวจนถึงเช้าอีกวัน
“สามี ในที่สุดเจ้าก็ตื่นขึ้นแล้ว มู่หลานและตงตงมามาหาเจ้าถึงสองครั้ง”
กวานเสี่ยวโหรวยกน้ำอุ่นมาหนึ่งถ้วย “ล้างหน้าแปรงฟันก่อนเถิด รุ่นเหนียงทำซวนทังไว้ให้เจ้า ข้าจะไปนำมาให้”
จินเฟิงรับน้ำอุ่นที่ภรรยานำมาให้แล้วเอ่ยถามอย่างสบาย ๆ “ชิ่งมู่หลานกับตงตงมาหาข้าทำไมหรือ?”
“นั่นเป็นเพราะเมื่อวานเจ้าดื่มมากเกินไปและยืนกรานที่จะร้องเพลงและแต่งกลอนให้แก่ทุกคน”
กวานเสี่ยวโหรวกลอกตามองจินเฟิง “ในอนาคตดื่มให้น้อยลงหน่อยเถิด อย่างไรก็ตาม การขับร้องของเจ้านั้นดีมากและบทกวีก็เยี่ยมยอดเช่นกัน มู่หลานและตงตงต่างก็ชื่นชมในตัวเจ้า”
แค่ก! แค่ก!
จินเฟิงตกใจมากจนสำลัก
“ข้าแต่งกลอนอย่างนั้นหรือ กลอนอะไร ข้าขับร้องอะไร?”
“ตื่นเถิด พี่น้องผองทาสผู้ทุกข์ระทม ลุกขึ้นเถิด ปวงชนผู้ยากไร้ทั่วหล้า*[1] …หลังจากนั้นข้าเองก็จำไม่ได้แล้ว”
กวานเสี่ยวโหรวจำได้เพียงสองประโยค “ข้าจำบ
