บทที่ 184 ที่หลบฝน
“หัวหน้า เราไล่ตามมาสองลี้แล้ว เหตุใดเรายังไม่พบท่านอาจารย์อีก?”
ทหารผ่านศึกพูดอย่างกังวล “จะมีอะไรเกิดขึ้นหรือไม่?”
พวกเขาควบม้าลงมาจากภูเขาและใช้เวลาไปไม่น้อย
“หุบปากของเจ้าซะ!”
ทหารผ่านศึกอีกคนตะโกนและสบถออกมา “ท่านอาจารย์ไปพร้อมรถม้า พวกโจรที่วิ่งด้วยสองขาไม่สามารถตามเขาทันได้อย่างแน่นอน มันจะมีสิ่งใดเกิดขึ้นได้?”
“หัวหน้า ดูนั่นสิ ทางนั้นเหมือนมีโจร!”
ทหารผ่านศึกชี้ไปที่เนินเขาแล้วกล่าว
เถี่ยฉุยมองตามทางที่ทหารผ่านศึกคนนั้นชี้และเห็นคนหลายชีวิตวิ่งขึ้นไปบนเนินเขาข้างถนนเส้นหลัก
“หัวหน้า ต้องการไล่ล่าพวกเขาหรือไม่?”
ตอนนี้พวกโจรอยู่ห่างจากพวกเขาเกือบร้อยจั้ง หากพวกเขาต้องการไล่ล่าจริง ๆ พวกเขาอาจจะยังตามทันได้
“ไม่ต้อง หากไล่ตามพวกเขาแปลว่าพวกเราต้องทิ้งม้า นั่นใช้เวลานานเกินไป ตอนนี้เราต้องหาท่านอาจารย์ให้เจอ”
เถี่ยฉุยคิดอยู่ครู่หนึ่งและตัดสินใจไปหาจินเฟิงก่อน
“ถือว่าพวกมันโชคดีไป!”
ทหารผ่านศึกมองดูแผ่นหลังของโจรแล้วควบม้าตามเถี่ยฉุยไป
อย่างไรก็ตาม รถม้าไม่ได้เร็วเท่ากับการขี่ม้าตัวเดียวเดี่ยว ๆ พวกเขาไล่ตามไปอีกหนึ่งลี้ ในที่สุดก็เห็นรถม้า
จินเฟิงได้ยินเสียงกีบม้าด้านหลัง เมื่อมองย้อนกลับไปและเห็นว่าเป็นเถี่ยฉุยเขาจึงหยุดรถม้าลง
“พวกโจรแยกย้ายกันไปหรือยัง?” จินเฟิงถาม
“พวกเขาหนีไปหมดแล้ว!” เถี่ยฉุยพูดด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณความคิดอันชาญฉลาดของท่านอาจารย์”
“เช่น
