มารวมตัวกันและอธิบายแผนของเขาอย่างรวดเร็ว
“ท่านอาจารย์ หากทำเช่นนี้ท่านจะตกอยู่ในอันตราย”
เถี่ยฉุยพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว
“ถ้ามีอันตรายข้าจะวิ่งหนี โจรสองขาจะวิ่งเร็วกว่าม้าศึกได้หรือ?”
จินเฟิงกล่าวว่า “ไปเตรียมตัวให้พร้อม!”
“แต่…”
“ไม่มีอะไรต้องกังวล แค่เชื่อฟังคำสั่งก็พอ!”
บัณฑิตหนุ่มกล่าวอย่างเด็ดขาด
“รับทราบ!”
จินเฟิงประกาศคำสั่งออกไปแล้ว และเถี่ยฉุยก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสั่งให้ทหารผ่านศึกนำม้าเข้าไปในป่าซึ่งอยู่ถัดจากถนนเส้นหลัก
“หากไม่มีตำแหน่งที่ได้เปรียบ ก็จงสร้างขึ้นมาเอง เหตุใดข้าคิดไม่ถึงกันนะ?”
หลังจากฟังจบ ชิ่งมู่หลานก็ยกนิ้วโป้งขึ้นด้วยความชื่นชม “ท่านอาจารย์ เป็นไปตามที่คาดไว้ หัวสมองของท่านทำงานเร็วมาก!”
“หยุดประจบประแจงได้แล้ว โจรกำลังจะมา รีบเตรียมตัวเร็วเข้า!”
จินเฟิงอุ้มเสี่ยวเอ๋อออกจากรถม้า “เสี่ยวโหรว ตงตง รุ่นเหนียง พวกเจ้ารีบขึ้นไปบนภูเขาโดยเร็วเถิด”
“สามี ระวังตัวด้วย”
กวานเสี่ยวโหรวรู้ว่าหากนางยังอยู่ที่นี่ รังแต่จะสร้างความวิตกให้จินเฟิง ดังนั้นนางจึงเหลือบมองเขาอย่างไม่เต็มใจจากไป ในขณะที่มือซ้ายถือหน้าไม้ ส่วนมือขวาจับเสี่ยวเอ๋อเอาไว้แน่น ท้ายที่สุดกวานเสี่ยวโหรว ก็ยอมเดินตามทหารผ่านศึกขึ้นไปบนภูเขา
“ระวังตัวด้วย!”
ถังตงตงและรุ่นเหนียงมองจินเฟิงด้วยความเป็นห่วง จากนั้นพวกนางก็ติดตามกวานเสี่ยวโหรวออกไป
ในไม่ช้าก็เหลือเพียงรถม้าคันเดียวบนถนน
จินเฟิงนั่งอยู
