บทที่ 177 การสู้รบเสมือนจริง
ในยามทุกข์ยาก ชีวิตมนุษย์ก็เหมือนขี้หมูราขี้หมาแห้ง… ไร้ประโยชน์
ไม่ว่าจินเฟิงจะมีความคิดดี ๆ มากมายแค่ไหน เมื่อเขาตายทุกอย่างจะจบลงทันที
ทหารผ่านศึกคือหลักประกันความปลอดภัยที่ใหญ่ที่สุดของเขาและจินเฟิงก็ให้ความสนใจพวกเขาอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด
การฝึกภาคปฏิบัตินี้ไม่เพียงแต่สามารถฝึกฝนทหารหญิงได้เท่านั้น แต่ยังมีความสำคัญมากสำหรับทหารผ่านศึกอีกด้วย
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ บัณฑิตหนุ่มก็พาโจวจิ่นและเถี่ยฉุยไปที่เขาด้านหลัง
ตอนนี้ทหารผ่านศึกและทหารหญิงผ่านการวิ่งข้ามทุ่งอันหนักหน่วงเรียบร้อยแล้วและกำลังกินข้าวกันอยู่
ตอนนี้ชิ่งมู่หลานและจางเหลียงนั่งอยู่ในศาลาเพื่อพูดคุยอะไรบางอย่าง
“พร้อมกันหรือยัง?”
จินเฟิงทักทายทั้งสองคน
“พวกเจ้าเตรียมตัวให้พร้อม การฝึกซ้อมจะเริ่มเมื่อทุกคนกินข้าวเสร็จ!”
ชิ่งมู่หลานจับเข้าที่ด้ามดาบข้างเอวของนางแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง
หากไม่ได้เห็นด้วยตาของตัวเอง เกรงว่าจะไม่มีใครเชื่อว่า เมื่อครึ่งชั่วยามก่อนหน้านี้ แม่ทัพหญิงผู้กล้าหาญกำลังแย่งอาหารกับเสี่ยวเอ๋อซึ่งอายุไม่ถึงสิบปีที่บ้านของจินเฟิง
เมื่อยามเฉิน*[1] มาถึง ทหารผ่านศึกและทหารหญิงทั้งหมดก็ก่อตัวเป็นกระบวนทัพรูปสี่เหลี่ยมสองฝั่งยืนอยู่บนพื้นราบ
ในฝั่งของทหารหญิงมีมากถึงเจ็ดสิบชีวิต ทว่าในฝั่งทหารผ่านศึก พวกเขาไม่เพียงแต่ต้องฝึกเท่านั้น ทว่ายังต้องรับผิดชอบเรื่องการดูแลโรงหลอมเห
