บทที่ 176 ชิ่งมู่หลานอับอายแล้ว
“ท่านอาจารย์ ข้าไม่ได้พูดจาเอาใจผู้ใด เหล้านี้เป็นเหล้าที่ดีที่สุดที่ข้าเคยดื่มในชีวิตจริง ๆ!”
เถี่ยฉุยเอ่ยยกย่องอย่างจริงใจ
“เช่นนั้นก็ดี!”
จินเฟิงหยิบไหเหล้าขึ้นมา จากนั้นก็รินให้เถี่ยฉุยอีกหนึ่งจอก “หลังจากดื่มจอกนี้แล้ว เจ้าก็กลับไปพักผ่อนเถิด อย่าลืมนำเนื้อตุ๋นกลับไปให้ภรรยาและลูกของเจ้ากินด้วย”
ไม่ใช่ว่าจินเฟิงหวงแหนเหล้าไหนี้ แต่เขาตระหนักดีถึงฤทธิ์ของแอลกอฮอล์
เถี่ยฉุยดื่มเร็วเกินไป ตอนนี้แอลกกอฮอล์ยังอยู่ในกระเพาะของเขา อีกฝ่ายจึงยังคงมีสติดีอยู่ แต่เมื่อแอลกอฮอล์เข้าสู่ระบบไหลเวียนเลือดแล้ว จินเฟิงเองก็ไม่แน่ใจว่าเถี่ยฉุยจะสามารถประคองสติของตนเองได้อยู่อีกหรือไม่
“ข้าขอบคุณท่านอาจารย์!”
แม้ว่าเถี่ยฉุยจะยังไม่อยากจากไป แต่ในเมื่อจินเฟิงได้เอ่ยปากออกมาแล้ว เขาเองก็ไม่อยากจะขัดคำสั่ง
เถี่ยฉุยกำลังจะลุกขึ้นเพื่อไปยกชามเนื้อตุ๋น แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนขึ้นมาดื้อ ๆ เขาจึงเอื้อมมือไปจับขอบโต๊ะ ทว่าจับได้ไม่มั่นคงจึงล้มลงกับพื้นในที่สุด
“ไม่ถูก เหตุใดเหล้านี้จึงมีฤทธิ์รุนแรงยิ่งนัก”
เถี่ยฉุยส่ายหัวไปมาและลุกขึ้นยืนอีกครั้งโดยจับเก้าอี้ไว้
“รีบกลับไปตอนที่เจ้ายังพอมีแรงและสติเถิด หากล่าช้ากว่านี้ ข้าเกรงว่าเจ้าจะจำทางกลับบ้านไม่ได้แล้ว”
จินเฟิงยิ้มและตะโกนออกไปข้างนอก “เหล่าหลิน พาหลิวเถี่ยไปส่งที!”
“รับทราบ!”
ผู้คุ้มกันกะกลางคืนเข้ามารับจอกเ
