หล้าจากจินเฟิงด้วยมือซ้าย และพยุงเถี่ยฉุยเอาไว้ด้วยมือขวา
“ข้าเดินเองได้ ไม่รบกวนให้เจ้าช่วย”
เถี่ยฉุยผลักเหล่าหลินออกไป “ข้าเพิ่งดื่มไปไม่กี่จอกเท่านั้น ตอนที่ข้าได้ดื่มกับอดีตหัวหน้าคุ้มกันภัย มากที่สุดคือพวกข้าดื่มกันสองไหในคราวเดียว…”
“จบเห่แล้ว หากเริ่มนึกย้อนอดีตเช่นนี้ ดูเหมือนว่าชายผู้นี้จะดื่มมากเกินไปแล้วจริง ๆ”
จินเฟิงยิ้มอย่างขมขื่นและตะโกนไปที่ประตูอีกครั้ง “เหล่าซาน เจ้าเข้ามาช่วยเหล่าหลินที พาหัวหน้าของพวกเจ้ากลับไปส่งที่บ้านหน่อย”
“ท่านอาจารย์ ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องส่งข้า…”
เถี่ยฉุยโบกมือของเขาไปมา
เพื่อพิสูจน์ว่าตนเองไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ เขาจึงทำท่าจะก้าวออกไปด้วยตัวเอง
ผลคือ ก่อนที่จินเฟิงจะเอื้อมมือออกไปจับเถี่ยฉุยเอาไว้ เท้าซ้ายของเขาก็สะดุดกับเท้าขวา คนไม่เมาล้มลงกับพื้นเสียงดังตึ้ง!
“เอาล่ะ หยุดสร้างปัญหาแล้ว รีบออกไปจากที่นี่ซะ!”
จินเฟิงเตะก้นเถี่ยฉุย “หากเจ้ายังอ่อนปวกเปียกเช่นนี้ ในอนาคตอย่าหวังเลยว่าจะได้ดื่มอีก!”
ตอนนี้เถี่ยฉุยกลัวมาก เขาจึงยอมรับการช่วยเหลือจากทหารผ่านศึกแต่โดยดี
จินเฟิงมองไปตามหลังของคนทั้งสามด้วยแววตาครุ่นคิด
ในต้าคังขาดแคลนอาหาร ไม่รู้ว่าในแต่ละวันมีผู้คนอดตายไปมากเท่าไร ดังนั้นจินเฟิงจึงไม่เคยคิดที่จะทำเงินจากการต้มเหล้า
ชายหนุ่มคิดว่า ไม่ว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับทหารม้าหรือโจร เมื่อถึงเวลาต้องลงมือ เขาก็จะไม่ลังเลใจที่จะออกคำสั่งโจมตี
