ด้สอนไปหมดแล้ว
หลังจากไหว้ครูแล้ว สิ่งที่ไม่ควรสอนเขาก็จะไม่สอน
“วางใจเถิด ท่านอาจารย์ ข้าไม่มีทางลืม!”
หม่านชางเรียกจินเฟิงว่าท่านอาจารย์ในทันที
“เจ้าไม่ต้องเรียกข้าว่าอาจารย์หรอก ฟังแล้วเคอะเขินเกินไปหน่อย เรียกข้าว่าจินเฟิงหรือพี่ชายแซ่จินเหมือนเมื่อก่อนก็ได้”
“เช่นนั้น ข้าจะเรียกจินเฟิงเหมือนเดิมก็แล้วกัน”
“ตกลง!” บัณฑิตหนุ่มพยักหน้า “ข้าจะไปแล้ว เจ้าก็รีบกลับไปพักผ่อนเสีย”
“อื้ม! ไว้ข้าทำดาบเล่มนี้เสร็จแล้วข้าค่อยกลับ”
“เอาตามที่เจ้าว่าก็แล้วกัน”
จินเฟิงโบกมือและเดินนำชิ่งมู่หลานออกจากโรงหลอมเหล็ก
หลังจากเขาเดินออกมาก็มีเสียงทำงานดังขึ้นจากโรงหลอมเหล็กอีกครั้ง
เมื่อชายหนุ่มกลับมาถึงบ้าน กวานเสี่ยวโหรวและรุ่นเหนียงก็ได้จัดห้องของโจวจิ่นไว้เรียบร้อยแล้ว พวกนางทั้งสามกำลังคุยกันอยู่ จินเฟิงเองก็ไม่ได้สนใจฟังและกลับไปนอนที่ห้องของตน เขาผล็อยหลับไปและไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่ากวานเสี่ยวโหรวนั้นกลับมาเมื่อไร
ในมุมมองของจินเฟิง ไม่ว่าจะเป็นการรับลูกศิษย์หรือพิธีไหว้ครู นี่ก็เป็นเพียงพิธีการเท่านั้น โจวจิ่นและหม่านชางต่างก็มาที่บ้านเพื่อยกน้ำชา
แต่ในวันรุ่งขึ้น เขาก็ต้องตกใจกับฉากที่สร้างขึ้นอย่างอลังการโดยถังตงตงและชิ่งมู่หลาน
ถังตงตงตั้งเวทีใหญ่ไว้ที่ลานนวดข้าวบริเวณทางเข้าหมู่บ้าน อีกทั้งยังแจ้งลูกจ้างในกะกลางคืนว่าอย่าเพิ่งกลับบ้านหลังเลิกงาน เพื่อจะได้รวมตัวกับคนงานในกะกลางวันมาเป็นส
