้านหรือข้ารับใช้ส่วนตัว ต่างก็มีสถานะต่ำต้อย ตามกฎหมายถือว่าเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของเจ้าของ เจ้าของสามารถซื้อ ขาย หรือฆ่าได้ตามต้องการ
ก่อนหน้านี้ถังตงตงเคยกล่าวว่า นางจะซื้อกลุ่มข้ารับใช้มาให้กับจินเฟิงเพื่อเรียนรู้วิธีสร้างไนปั่นด้ายกับเขา น่าเสียดายที่ในตอนนั้นจินเฟิงยังไม่มีเงิน
แต่ตอนนี้เมื่อเขากวาดล้างถ้ำโจรไปได้ทีละกลุ่ม เขาก็ได้รับเงินมากมายและมีตั๋วเงินอยู่ในมือไม่น้อย เมื่อมีเงินในมือ บัณฑิตหนุ่มก็เริ่มคิดถึงการซื้อตัวข้ารับใช้อีกครั้ง
ตั้งแต่ถังตงตงเข้าไปดูแลโรงงานสิ่งทออย่างเต็มตัว นางก็งานยุ่งทุกวัน แต่เมื่อได้ยินจินเฟิงบอกว่าจะซื้อตัวข้ารับใช้มาทำไนปั่นด้าย นางก็รีบเสริมอย่างรวดเร็ว
“จินชวนนั้นเล็กเกินไป พ่อค้านายหน้าก็คงไม่ใช่มืออาชีพเท่าไร วันสองวันนี้ข้าจะสะสางงานที่โรงงานให้เรียบร้อย และวันมะรืนพวกเราจะเข้าไปในตัวเมือง ที่นั่นมีพ่อค้านายหน้าที่ใหญ่โต พวกเราจะได้ไปเลือกคนด้วยตัวเอง”
“ข้าไปด้วยคน!”
ชิ่งมู่หลานที่กำลังนั่งกินน่องไก่เอ่ยแทรกขึ้น
เด็กที่เติบโตจากในเมือง เมื่อต้องมาอาศัยในชนบทย่อมอดทนไม่ได้นาน หากมาอยู่หลายเดือนเข้า ก็จะรู้สึกเบื่อเป็นธรรมดา
อย่างกรณีของชิ่งมู่หลาน หลังจากที่นางมาอยู่ที่ซีเหอวานเป็นเวลานาน นางคงเริ่มคิดถึงความเจริญรุ่งเรืองในเมืองหลวงแล้ว
เพียงแต่ทหารหญิงอยู่ที่นี่ นางเลยยังหนีไปไหนไม่ได้…
ตอนนี้ในที่สุดนางก็มีโอกาสได้เข้าเมือง นางจะพลาด
