”
“เช่นนั้นก็ดี เจ้ากลับไปเก็บข้าวเก็บของเถิด แล้ววันนี้หรือวันพรุ่งเจ้าค่อยย้ายไป”
“รับทราบ!”
โจวจิ่นวิ่งกลับไปเก็บข้าวของอย่างมีความสุข
เมื่อจินเฟิงกลับไปที่บ้าน รุ่นเหนียงก็นำอาหารขึ้นโต๊ะแล้ว
กวานเสี่ยวโหรว ถังตงตง เสี่ยวเอ๋อและชิ่งมู่หลานกำลังพูดคุยกันที่โต๊ะและรอให้จินเฟิงกลับมา
แม้ว่าจินเฟิงจะเน้นย้ำหลายครั้งว่าพวกนางไม่จำเป็นต้องรอให้เขากลับมาและสามารถกินข้าวกันก่อนได้ แต่กวานเสี่ยวโหรวก็ยังคงยืนกราน
และจินเฟิงก็เริ่มชินกับมันอย่างช้า ๆ
“เจ้ามัวทำสิ่งใดอยู่ถึงกลับมาเอาป่านนี้? อาหารเย็นหมดแล้ว”
ชิ่งมู่หลานไม่พอใจและรีบบอกจินเฟิงให้นั่งลงอย่างรวดเร็ว
“เจ้านี่มากความเสียจริง ช่างสงสัยไปหมด”
จินเฟิงไม่ชอบหญิงสาวคนนี้ เขาจึงจงใจค่อย ๆ ล้างมือด้วยสบู่ก่อนที่จะเดินไปที่โต๊ะและหยิบตะเกียบอย่างอ้อยอิ่ง
ทันทีที่เขาเคลื่อนไหวตะเกียบ ชิ่งมู่หลานและเสี่ยวเอ๋อก็เริ่มต่อสู้แย่งชิงน่องไก่ทันที
สุดท้ายแล้วเสี่ยวเอ๋อยังเด็กและอ่อนแอที่สุด นางจึงไม่สามารถต่อสู้กับชิ่งมู่หลานที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่ยังเยาว์ได้ น่องไก่จึงตกไปอยู่ในถ้วยข้าวของชิ่งมู่หลานในที่สุด
“พี่มู่หลาน ข้าเป็นเด็ก พี่เป็นผู้ใหญ่ พี่ไม่ควรแย่งชิงอาหารไปจากข้านะ” เสี่ยวเอ๋อพูดด้วยความไม่พอใจ
“แต่ข้าเป็นแขกและวันนี้ข้าก็เหนื่อยจากการฝึกซ้อม เจ้าน่าจะรู้ความและยกน่องไก่นี้ให้แก่ข้านะ”
ชิ่งมู่หลานจงใจแกล้งเสี่ยวเอ๋อ
ในฐา
