บทที่ 170 ปัญหาการรับลูกศิษย์
“เจ้าคงไม่ลอบสานสัมพันธ์กับโจวจิ่นโดยอาศัยประโยชน์จากคำว่าอาจารย์กับลูกศิษย์หรอกนะ?”
ชิ่งมู่หลานมองไปที่จินเฟิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หากเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ตบแต่งให้มันเป็นทางการไปเลย ไม่อย่างนั้นคงจะไม่ดีแน่หากมีข่าวเสียหายภายใต้คำว่าอาจารย์กับลูกศิษย์ออกไป”
“ใช่แล้ว สามี ที่แม่นางมู่หลานพูดมาก็มีเหตุผล”
กวานเสี่ยวโหรวพยักหน้าด้วยท่าทางกังวลเช่นกัน
นางไม่ได้ต่อต้านหากจินเฟิงคิดจะรับอนุภรรยาเข้ามา แต่นางกังวลเกี่ยวกับชื่อเสียงของสามีมากกว่า
“ในสายตาของพวกเจ้า ข้าดูกินไม่เลือกขนาดนั้นเลยหรือ?”
จินเฟิงพูดด้วยอารมณ์โกรธ “แม้ว่าพวกเจ้าจะคิดว่าข้าเป็นคนเช่นนั้น แต่ตงตงและรุ่นเหนียงก็งดงามไม่น้อยกว่าโจวจิ่น เหตุใดข้าต้องไปหาประโยชน์จากนางด้วย?”
ใบหน้าของถังตงตงและรุ่นเหนียงที่เพิ่งกลับเป็นปกติก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้ง
“ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย กับโจวจิ่นข้าไม่ได้คิดเป็นอื่น ข้าแค่คิดว่าเด็กคนนี้มีหน่วยก้านดี นางมีความตั้งใจและมีพรสวรรค์ เป็นโอกาสที่ดีที่จะให้โอกาสและฝึกฝนนาง”
จินเฟิงรู้สึกเหนื่อย “เรื่องก็มีแค่นี้เท่านั้น พวกเจ้าจะเต็มใจเชื่อหรือไม่ก็สุดแท้แต่จะคิด”
“สามี เจ้าต้องการรับโจวจิ่นเป็นลูกศิษย์ของเจ้าจริงหรือ?”
หลังจากแต่งงานกันมานาน กวานเสี่ยวโหรวรู้จักจินเฟิงเป็นอย่างดี เมื่อพิจารณาจากน้ำเสียงและการแสดงออกของอีกฝ่ายแล้ว นางรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจที่
