่ริมหน้าต่าง มอง จันทร์กระจ่างบนฟ้า แววตาเย็นชาที่เคยนิ่งสงบ บัดนี้กลับอ่อนโยนดุจน้ํา ค้างยามรุ่งอรุณ เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉุดเขาออกจากห้วงความคิด
“เข้ามา”
เสียงเขาเรียบเฉย ประตูเปิดออก ชายชุดแดง ชื่อว่า จื่อหยวน ก้าว เข้ามาพร้อมหญิงสาวงามสี่นาง จื่อหยวนคือสหายสนิทของชือถูกวี่ เป็นรอง ประมุขตําหนักยมราช เมื่อครั้งหนึ่งเขาถูกไล่ล่า หากมิใช่เพราะชื่อชวี่ช่วยไว้ ชีวิตคงสูญสิ้นไปนานแล้ว สําหรับจื่อหยวน ชื่อ ชวี่มิใช่แค่สหาย หากเป็นผู้มี พระคุณที่เขายินดีถวายชีวิตตอบแทน
คืน”
“กําลังคิดถึงใครอยู่หรือ? เจ้าตัวเล็กคนนั้นสินะ”
จื่อหยวนหัวเราะหยอก
“ถ้ารักนัก ก็รีบแต่งเข้าประตูสี จะได้ไม่ต้องยืนชมจันทร์ให้คิดถึงทุก
ซือถูชที่ไม่แม้แต่เปลี่ยนสีหน้า
“คนพร้อมหรือยัง?”
จื่อหยวนยักไหล่
“พร้อมแล้ว สี่นางนี้คือ สี่บุปผา’ แห่งตําหนัก
หญิงทั้งสี่คุกเข่าลง
“บ่าวฉินเชียง ค้านับประมุข”
“บ่าวฉีเชียง ค้านับประมุข
“บ่าว อเชียง คํานับประมุข
“บ่าวฮวาเชียง ค่านับประมุข”
ใช่แล้ว ซ๊อก วี่คือประมุขตําหนักยมราช เขามองทั้งสี่อย่างพินิจ “รู้หรือไม่ เหตุใดจึงเลือกพวกเจ้า”
“บ่าวจะถวายชีวิต ปกป้องฮูหยินในอนาคตของท่านประมุขเจ้าค่ะ”
อกูล พยักหน้า ก่อนคัดเลือกฉินเซียงกับชื่อเสียงไว้ หนึ่งถนัดสอบ สังหารและข่าวกรอง หนึ่งช้านาญพิษและโอสถ
“ข้าจะส่งพวกเจ้าไปอยู่กับคุณหนูใหญ่จ้าวเข่อหรันแห่งจวนไท่ชื่อ นับ
แต่นี้ไป นางคือเจ้านาย
