ของพวกเจ้า หากนางบาดเจ็บแม้เส้นผมเดียว โทษ ตามกฎ าหนักจะตกแก่พวกเจ้า”
“บ่าวจะปกป้องเจ้านายสุดชีวิต!”
เมื่อทุกคนออกไป เหลือเพียงเขากับจื่อหยวน
“เจ้าจริงจังหรือ?”
ชือ ชวี่พยักหน้า จื่อหยวนถามด้วยแววตาซับซ้อน
“นางเป็นคนเช่นไร จึงทําให้เจ้าหลงถึงเพียงนี้?” แววตาของชือถูหวี่อ่อนโยนลง
“นาง… ดีมาก”
เพียงสามค้า แต่หนักแน่นกว่าพันถ้อยคํา
รุ่งเช้า
จ้าวเข่อหรันตื่นขึ้น เห็นสิ่งของบนโต๊ะ พิณหนึ่งเล่ม คัมภีร์หนึ่งเล่ม นางเดินเข้าไปใกล้ ดวงตาเป็นประกาย “หรือว่านี่คือ หลิวเยว่’ ?” พิณ า จากหยกขาวทั้งชิ้น สายพิณจากไหมสวรรค์ เสียงใสกังวานดุจจันทร์ใหลริน พิณหลิวเยว่ ผลงานเอกของปรมาจารย์ช่างพิณไป๋จื่อย่า ได้รับสมญา “ยอด พิณแห่งพิณทั้งปวง” นางดีดสายพิณเบา ๆ เสียงดั่งนํ้าค้างตกกระทบใจ แล้วสายตาก็เหลือบเห็นคัมภีร์ “ซีอจิง” เปิดค้างไว้ที่บท “เจียนเจีย”
“ต้นอ้อเขียวครึ้ม น้ําค้างจับเป็นเกล็ด ผู้เป็นที่รัก อยู่ฟากน้ําไกล….”
ถ้อยคํารักที่เอื้อนเอ่ยถึงคนึงหา ใบหน้าจ้าวเข่อหรันแดงระเรื่อ ฮือถูชวี่…หัวใจนางหวานราวลิ้มรสน้ําผึ้ง แต่ขณะเดียวกันก็หวั่นไหว นางมิใช่ หญิงงามล่มเมือง มิใช่ดาวเด่นในสายตาผู้คน แล้วเหตุใดเขาจึงมอบของล้ํา
ค่าเช่นนี้ให้? ใ พิณมีจดหมายสั้น
“พิณหลิวเยว่ให้เจ้า ส่วนพิณกับบทกวี จะตามไปภายหลัง ชื่อชวี่”
นางงุนงง แต่ไม่ทันได้คิดต่อ เสียงสาวใช้ก็ดังขึ้น เมื่อเห็นพิณล้ําค่า
จ้าวเย่อหรันรีบเก็บซ่อ
