ากนัก ค่าหัวของพวกเขาจึงไม่สูงเท่าค่าหัวที่เสนอให้กับการปราบโจรเขาเถี่ยกว้าน
แต่จินเฟิงถือว่าได้น้อยดีกว่าไม่ได้เลย ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็รู้สึกรังเกียจผู้ที่อยู่เบื้องหลังจิ๋วหลี่โกวมาก
จินเฟิงมอบหมายเรื่องทางเหยียโก่วพัวให้เจิ้งฟางจัดการ แล้วเขากับชิ่งมู่หลานก็กลับมาที่ซีเหอวานพร้อมกับทหารที่ได้รับบาดเจ็บและทหารหญิงทั้งหมด
ระหว่างทาง จินเฟิงหันศีรษะและมองไปที่ชิ่งมู่หลานก่อนจะถามด้วยรอยยิ้ม “เป็นอะไรไป เจ้าดูเงียบไปนะ”
ตั้งแต่พวกเขาพบหน้ากันจนถึงตอนนี้ ชิ่งมู่หลานก็ดูเงียบไปผิดปกติ ถามคำนางก็ตอบคำ
นี่ไม่ใช่ตัวตนของนางเลยจริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น จินเฟิงยังเห็นว่าแขนของนางยังสั่นเล็กน้อยมาจนถึงตอนนี้
นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับทหารจำนวนมากหลังจากที่พวกเขาเข้าสู่สงครามเป็นครั้งแรก
ไม่เพียงเพราะสูญเสียกำลังแขนไปในการต่อสู้ แต่ยังเป็นเพราะความกลัวหลังสงครามกัดกินจิตใจด้วย
“ข้าไม่เป็นอะไร”
ชิ่งมู่หลานส่งยิ้มให้กับจินเฟิง
ก่อนหน้านี้ชิ่งมู่หลานโหยหาสงครามมาโดยตลอด และเชื่อมาเสมอว่านางไม่ได้ด้อยไปกว่าชิ่งไหว ตราบใดที่นางได้รับอนุญาตให้เข้าสู่สนามรบ นางจะเป็นแม่ทัพหญิงคนแรกในประวัติศาสตร์ที่พิชิตโลกได้อย่างแน่นอน
แต่การต่อสู้ในคืนนี้ทำลายความมั่นใจของชิ่งมู่หลานไปไม่น้อย
หากจินเฟิงไม่ได้ส่งเจิ้งฟางตามไป นางก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร
“ท่านอาจารย์รู้ได้อย่างไรว่าพวกข้าจะโดนซุ่มโจ
