มตี?”
ชิ่งมู่หลานถาม “ท่านได้รับข่าวล่วงหน้าอย่างนั้นหรือ?”
“เปล่า” จินเฟิงส่ายหัว “แต่ข้ามั่นใจมากว่าโจรเหยียโก่วพัวรู้ดีว่าพวกเราฆ่าโจรเขาเถี่ยกว้านไปนับร้อยชีวิต การที่พวกเขากล้าที่จะมาข่มขู่เพื่อเก็บส่วยข้าวประจำปี นั่นแปลว่าพวกเขาจะต้องมีบางสิ่งหนุนหลัง ไม่เช่นนั้นการที่พวกเขามีกำลังคนเพียงสามสิบกว่าชีวิตคงไม่อาจหาญถึงขนาดนี้ นั่นแปลว่าพวกเขากำลังพึ่งพาบางสิ่งอยู่ ไม่ว่าจะเป็นกำลังคนที่มากมายหรืออาวุธที่แหลมคม ในส่วนของอาวุธ ข้าเชื่อว่าไม่มีสิ่งใดที่จะสามารถเอาชนะอาวุธของเราได้ ดังนั้นสิ่งที่เราต้องระวังมากที่สุดก็คือการที่พวกเขามีกำลังคนเพิ่มมากขึ้น หากเป็นกรณีนี้ พวกเขาจะต้องจัดกำลังคนเพื่อรับมือและโจมตีเราให้ได้รับความเสียหายมากที่สุดเท่าที่จะทำได้”
“พวกเขาทำการซุ่มโจมตีล่วงหน้าเพื่อกำจัดกองกำลังที่มีประสิทธิภาพของเรา หรืออาจใช้กลยุทธ์ล่อเสือออกจากถ้ำและแอบโจมตีซีเหอวานในขณะที่เราไม่อยู่”
ชิ่งมู่หลานตอบทันที “ท่านอาจารย์ ท่านขอให้เจิ้งฟางไปดักซุ่มล่วงหน้า จากนั้นจึงจัดกำลังคุ้มกันในหมู่บ้านเพื่อรอพวกเขากลับมาใช่หรือไม่?”
“ใช่”
จินเฟิงยิ้มและพยักหน้า
“ข้าช่างโง่เขลานัก เหตุใดเรื่องง่าย ๆ แค่นี้ข้าก็มองไม่ออก”
ชิ่งมู่หลานทุบศีรษะของนางด้วยความโกรธและโทษตัวเอง “หากข้ารู้เรื่องเร็วกว่านี้ ข้าก็คงไม่ตกหลุมพราง อาเจวียนและคนอื่น ๆ ก็คงไม่ตายเช่นนี้…”
“มู่หลาน เจ้าคิดได้เช่นนี้ข้า
