จะขอโทษต่อพี่เหลียงและท่านอาจารย์จิน”
โหวจื่อเอ่ยตอบ
“ตอนนี้จะมาโทษว่าเป็นความผิดของผู้ใดไปก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนี้เราต้องเตรียมพร้อมที่จะเข้าไปช่วยเหลือพวกนาง!”
หัวหน้าโจรได้เดินไปที่อวนขนาดใหญ่แล้ว เจิ้งฟางไม่สนใจว่าชิ่งมู่หลานจะสำนึกในความผิดของตนได้หรือไม่ เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “ฆ่านักแม่นธนูเสียก่อน อย่าให้พวกเขาทำร้ายทหารหญิง”
“รับทราบ! คนแรกทางซ้ายมือข้าจัดการเอง!”
“คนถัดไปข้าจะจัดการ!”
“คนที่สามข้าเอง!”
ทหารผ่านศึกที่อยู่ข้าง ๆ เขายกหน้าไม้ขึ้นเช่นกัน
เจิ้งฟางเองก็ยกหน้าไม้ขึ้น ขณะที่เขากำลังจะออกคำสั่ง ทันใดนั้นก็เห็นอาเหมยรีบวิ่งออกจากอวน
อาเหมยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและมีเป้าหมายที่ชัดเจน
หลังจากหลุดออกจากตาข่ายขนาดใหญ่ได้ นางก็กระโจนเข้าใส่หัวหน้าโจรทันที
“อยากตายสินะ!”
หัวหน้าใหญ่รีบยกดาบยาวในมือขึ้นมาแล้วโจมตีอาเหมย
อาเหมยก้มลงและหลบดาบยาวได้อย่างง่ายดาย จากนั้นนางก็คว้าข้อมือของหัวหน้าโจรที่กำลังเหวี่ยงดาบแล้วบิดมันอย่างแรงจากนั้นก็ผลักเขาลงไปกองที่พื้น
“ถอยไป ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าเขาซะ!”
อาเหมยจ่อกริชไว้ที่คอของหัวหน้าโจรแล้วตะโกนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“นังหญิงสารเลว ปล่อยพี่ใหญ่ข้าเดี๋ยวนี้!”
“ปล่อยพี่ใหญ่!”
พวกโจรตะโกนด้วยความสับสน!
“หญิงชั่ว ได้ยินแล้วก็ปล่อยข้าซะ!”
หัวหน้าโจรยังขู่อย่างดุเดือด “หากเจ้ากล้าทำร้ายข้า สหายของข้าจะแล่เจ้าเป็นชิ้น ๆ แน่!”
“อย่
