“เรื่องบางเรื่อง…เจ้าดูไม่ออกหรอก”
เสียงของนางอ่อนหวาน ทว่าแฝงความเยียบเย็นที่ยากหยั่ง ยังไม่ทัน ลงเข็มปักผ้าได้กี่ฝี มือหนึ่งของฉินเซียงเหอ สาวใช้ ชื่อยาเอ๋อร์ ก็มาถึง ยาเอ๋อร์เป็นคนโปรดของฉันเชียงเหอ รองเพียงแม่นมฉินเท่านั้น ในจวนนี้ แม้บรรดาอนุและบุตรอนุก็ยังต้องให้เกียรตินาง
“บ่าวยาเอ๋อร์ คารวะคุณหนูใหญ่”
จ้าวเข่อหรันแปลกใจ
“พี่สาวยาเอ๋อร์ มารดามีเรื่องใดถึงต้องให้ท่านมาด้วยตนเอง?”
“ฮูหยินเชิญคุณหนูไปที่ชิงเหอเก๋อเจ้าค่ะ”
จ้าวเข่อหรันถอนใจเบา ๆ ดูท่าวันนี้จะไม่ได้ปักผ้าอย่างสงบ ระหว่าง
ทาง นางแสร้งถาม
คะ”
“พี่พอทราบหรือไม่ว่า มารดาเรียกข้าไปด้วยเหตุใด?”
ยาเอ๋อร์ยิ้มละมุน
“บ่าวเป็นเพียงสาวใช้ จะกล้าคาดเดาความคิดฮูหยินได้อย่างไรเจ้า
จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง หยิบแหวนทองคําวงหนึ่งจากถุงเงินสอดใส่มือ นาง แววตายาเอ๋อร์วาววับ หลังมองซ้ายขวา นางกระชับเบา ๆ
“ฮูหยินไม่พอใจที่คุณหนูใหญ่สนิทกับคุณชายใหญ่แห่ง
สวนสุยเฟิงเกินไป
ดังคาด จ้าวเข่อหรันยิ้มรับ นางรู้ดี มารดาไม่ชอบให้นางข้องเกี่ยวกับ อนุและบุตรอนุ โดยเฉพาะเมื่อคืน บิดายังค้างที่สวนสุยเฟิง ไฟริษยาในใจ มารดาคงลุกโชน
เมื่อก้าวเข้าสู่ชิงเหอเก้อ จ้าวเข่อหวั่นเห็นฉันเชียงเธอนั่งหน้าบึงอยู่ บนที่ประธาน นางค้านับเรียบร้อย
“บุตรสาวคารวะท่านแม่เจ้าค่ะ”
แต่ฉันเชียงเหอกลับทําเป็นมองไม่เห็น ปล่อยให้นางยืนค้างอยู่เช่น
นั้น บรรยากาศตึงเครียดดั่งสายพิณ
