บทที่ 153 เติบโต
“พี่มู่หลาน พี่สาวของข้าอิจฉาพวกพี่มานานแล้ว แต่เมื่อวานนางทำงานกะกลางคืนและตอนนี้กำลังนอนหลับอยู่ รอข้าเดี๋ยว ข้าจะไปปลุกนางเดี๋ยวนี้!”
ทันทีที่ชิ่งมู่หลานพูดจบ เด็กชายอายุเจ็ดถึงแปดขวบก็หันหลังกลับและวิ่งไปที่หมู่บ้าน
“ข้าขอเข้าร่วมด้วย!”
“ข้าด้วย!”
“ข้าก็จะเข้าร่วมด้วย!”
บางทีพวกนางอาจจะติดเชื้อจากเด็กชาย หญิงสาวอีกสามคนถึงได้ขอเข้าร่วมกองทัพสตรีทันที
หญิงสาวบางคนก็แสดงท่าทีสนใจ แต่นางไม่ได้แสดงความสมัครใจอย่างฉับพลัน บางทีพวกนางอาจต้องกลับไปหารือกับครอบครัวก่อน
“เอาล่ะ พวกเจ้าทุกคนไปที่ภูเขาด้านหลังกับอาเพ่ยพรุ่งนี้เช้าแล้วกัน”
ชิ่งมู่หลานตอบด้วยรอยยิ้ม
มีสตรีไม่กี่คนที่แสดงความจำนงทันทีเพราะครอบครัวพวกนางไม่มีบุรุษที่บ้าน หรือไม่สภาพความเป็นอยู่ที่บ้านก็ลำบากมาก
การที่พวกนางมาจากครอบครัวที่ยากลำบาก โดยพื้นฐานแล้วพวกนางจะต้องทำงานหนักเหมือนกับบุรุษ และสมรรถภาพทางกายของพวกนางก็ไม่ได้แย่เกินไป
“ใช่แล้ว พวกเจ้ากลับไปเตรียมย่ามและบรรจุของมาสามสิบจินสำหรับวันพรุ่งนี้ด้วย”
ชิ่งมู่หลานย้ำเตือน
“รับทราบ!”
สตรีหลายคนยิ้มและตอบรับ
พวกนางรู้มานานแล้วว่าทุกเช้าทหารหญิงต้องวิ่งขึ้นไปบนภูเขาฝั่งตรงข้ามโดยบรรทุกของไว้บนหลังสามสิบจิน ขณะที่วิ่งไปกลับ
“แม่นางมู่หลาน ข้าก็อยากเข้าร่วมกองทัพสตรีเหมือนกันแต่ข้าต้องคุยกับแม่สามีก่อน พรุ่งนี้ข้าค่อยไปพบเจ้าได้หรือไม่?”
สตรีคนหนึ่งถา
