บทที่ 151 ข้าอยากเป็นทหารหญิง!
“ท่านพี่ ช่วยข้าด้วย!”
เมื่อเสี่ยวอวี้เห็นหลิวเถี่ย นางก็รีบคว้าแขนของเขาเอาไว้ทันที
“ใครรังแกเจ้า ข้าจะฆ่าคนผู้นั้นให้ตายด้วยมือข้า!”
หลิวเถี่ยหยุดเสี่ยวอวี้เอาไว้และเอ่ยถามด้วยโทสะ
น้องสาวของเขาถูกเลี้ยงดูมาดั่งไข่ในหิน เมื่อเห็นเสี่ยวอวี้วิ่งออกมาผมเผ้ายุ่งเหยิง ในใจของหลิวเถี่ยก็นึกถึงเรื่องไม่ดีที่อาจเกิดขึ้นกับนาง
“ข้าเป็นผู้รังแกนางเอง!”
ทันทีที่หลิวเถี่ยพูดจบ สตรีนางหนึ่งก็วิ่งออกมาจากตรอกพร้อมกับไม้กวาดในมือ
“ท่านแม่ ท่านกำลังทำสิ่งใดหรือ…”
ความฉุนเฉียวของหลิวเถี่ยเมื่อครู่หายไปทันที
สมาชิกของขบวนคุ้มกันซึ่งแต่เดิมได้หยิบอาวุธต่าง ๆ ออกมาและเตรียมที่จะช่วยหลิวเถี่ยสอนบทเรียนให้กับคนร้ายต่างกลั้นเสียงหัวเราะและนำอาวุธเก็บกลับคืน พร้อมยืนดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างมีความสุข
การได้เห็นหัวโจกของหมู่บ้านถูกทุบตี ฉากแบบนี้ไม่ได้มีให้เห็นบ่อย ๆ
บุรุษบางคนถึงกับหยิบวอวอโถวจากเกวียนขึ้นมาแล้วยืนกินขณะมองดู
คนงานก็หยุดทำงานพร้อมเข้ามาดูอย่างชอบใจ
จินเฟิงเองก็รู้สึกตลกเช่นกัน
เป็นเรื่องปกติสำหรับมารดาที่จะตีลูก ๆ และเขาก็ถือว่ามันเป็นเรื่องในครอบครัว บัณฑิตหนุ่มจึงไม่อยากเข้าไปยุ่ง
เสี่ยวอวี้เป็นคนดื้อรั้นไม่เชื่อฟัง นางมักจะล้อเลียนกวานเสี่ยวโหรวอยู่บ่อยครั้ง จินเฟิงก็แอบดีใจที่ได้เห็นนางถูกลงโทษ
“หลิวเถี่ย เจ้าหลบไป ไม่อย่างนั้นข้าจะทุบตีเจ้าอีกคน!”
มารดา
