ของเขาเท้ามือซ้ายลงบนสะโพก ก่อนจะหันไม้กวาดไปที่หลิวเถี่ยเพื่อดุด่า
หลิวเถี่ยถูกมารดาดุจนต้องเงียบเสียงลง
หากคนอื่นรังแกเสี่ยวอวี้ เขากล้าที่จะต่อสู้จนตัวตาย แต่ถ้าเป็นมารดาของเขาทำเสียเอง หลิวเถี่ยจะทำอย่างไรได้?
เขาทำได้เพียงช่วยน้องสาวพูดเบา ๆ ว่า
“ท่านแม่ มีเรื่องอะไรค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากันดีหรือไม่ เสี่ยวอวี้ก็โตขนาดนี้แล้ว ท่านไม่ควรลงโทษนางเช่นนี้”
เสี่ยวอวี้พยักหน้าหงึกหงัก “ท่านแม่ ตอนนี้ข้าโตเป็นสาวแล้ว ไว้หน้าข้าด้วย…”
“เจ้าก็รู้ตัวว่าตนเองโตแล้ว เหตุใดยังสร้างเรื่องให้ข้าปวดหัวไม่เว้นวันอีก!”
มารดาของเสี่ยวอวี้เริ่มโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่นางพูด นางก็ยกไม้กวาดขึ้นและตีลงบนก้นของหลิวเถี่ยหลายครั้ง
เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ในฤดูร้อนบางมากจนหลิวเถี่ยสะดุ้งจากการถูกมารดาเฆี่ยนตีอยู่บ่อย ๆ
ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็ส่งเสียงหัวเราะ
“พวกเจ้าเล่นอะไรกันอยู่?”
หัวหน้าหมู่บ้านโผล่ออกมาจากป่าพร้อมกับถกขากางเกงขึ้น
เขาแค่ไปทำธุระส่วนตัวเพียงครู่เดียวเท่านั้น เมื่อเขากลับมาก็เห็นภรรยาทุบตีลูกของเขาแล้ว
“เหตุใดพวกเจ้าไม่กลับไปคุยกันที่บ้าน จะมาประจานตัวเองอยู่ที่นี่ไปเพื่ออะไร?”
หัวหน้าหมู่บ้านคว้าไม้กวาดเอาไว้พร้อมเอ่ยด้วยใบหน้าเข้ม “ลูกก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เถี่ยจือเองก็เป็นถึงหัวหน้าขบวนคุ้มกัน เจ้าไม่ไว้หน้าลูกหน่อยหรือ?”
หลังจากถูกตำหนิ ในที่สุดภรรยาของเขาก็สงบและก้มหน้าลง
นับตั้งแต่หลิ
